Ανοιξιάτικος κήπος!

Αυτή την εποχή ο κήπος έχει την τιμητική του! Όλα είναι γεμάτα χρώματα, τα λουλούδια ολάνθιστα και ολοζώντανα....

Σε ένα μήνα από τώρα θα αρχίσουν να παίρνουν την κατιούσα αφού ο καυτός ήλιος του καλοκαιριού σχεδόν θα τα κάψει...

Όμως αυτή η εποχή είναι όνειρο!! 

Προσπαθούμε εδώ και μέρες να τελειώσουμε με τις δουλειές του κήπου αλλά η συνεχής βροχή μας δυσκολεύει... Έτσι τα σποράκια του Πα που έχουν φυτρώσει κι έχουν γίνει μικρά φυτά, περιμένουν ακόμη στο σπορείο, που πρόσφατα κατασκεύασε.

Ευτυχώς σε ένα μεσοδιάστημα που ο καιρός άνοιξε για λίγες ώρες κατάφερα και καθάρισα τις δυο μικρές αποθήκες που έχουμε στον κήπο και τακτοποίησα το απόλυτο χάος που κυριαρχούσε μέσα σε αυτές...

Η μια η μεγάλη είναι αγορασμένη από το Leroy Merlin, σε περίοδο προσφορών και την αγοράσαμε σε μια εξαιρετικά φθηνή τιμή, πριν ένα χρόνο.

Θαλασσόξυλα....

Η μικρή είναι δημιούργημα του Πα και είναι πραγματικό στολιδάκι!!

Είμαστε τυχεροί, πολύ τυχεροί που ζούμε σε ένα σπίτι με κήπο και έχουμε την φύση ολόγυρα μας...

Τα παιδιά από την Άνοιξη και μετά είναι σαν να ζουν στον κήπο.

Αν σκάψει κανείς μέσα στα παρτέρια θα βρει όλα τα χαμένα αμαξάκια των μικρών καθαρμάτων που το αγαπημένο τους παιχνίδι είναι να τα θάβουν παντού!!

 Είναι τέλειο να φροντίζουμε τα φυτά και τα δέντρα μας και να στολίζουμε την αυλή μας...Κάθε χρόνο φτιάχνουμε και κάτι μικρό...Κι όταν λέμε φτιάχνουμε εννοούμε ότι κατασκευάζουμε μόνοι μας   πολλά όμορφα στοιχεία του κήπου.

κατασκευή για κεράκια από ζάντα ποδηλάτου και βαζάκια

Βέβαια αυτό σημαίνει πολλή και σκληρή δουλειά. Είναι ο μόνος τρόπος για να συντηρηθεί. Μάλιστα η συντήρηση του προϋποθέτει και γνώσεις οπότε υποχρεωθήκαμε, να αποκτήσουμε κάποιες βασικές γνώσεις...αφού ενδιάμεσα είχαμε καταστρέψει και εξακολουθούμε κατά καιρούς να καταστρέφουμε φυτά...

Στον ελεύθερο χρόνο μας...χαχα(εδώ πέφτει γέλιο πολύ) διαβάζουμε και μελετάμε και προσπαθούμε να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας για τα δέντρα και τα φυτά που καλλιεργούμε...

Τα τελευταία χρόνια ο Πα άρχισε να φροντίζει με περισσότερη επίγνωση τα δέντρα, με αποτέλεσμα να ποτίζονται σωστά και με τη βοήθεια της γιαγιάς Ζέτας , που είναι η  μαμά του και τα αγαπάει σαν παιδιά της, συνεργάζονται για να έχουμε το επιθυμητό  αποτέλεσμα.

Και βέβαια οι προσπάθειες έχουν αποδώσει και φέτος τα δέντρα όλα είναι φορτωμένα!!Μεγάλη χαρά....

Ο λαχανόκηπος είναι η τρέλα του Πα. παρακολουθεί σεμινάρια για βιολογικές καλλιέργειες και προσπαθεί σκληρά να συνεργαστεί με τη φύση  γιατί μέχρι πρότινος τάιζε με τα φυτά και τα φρούτα του, τα ζουζούνια και τα πουλιά της περιοχής...Μεγάλο πάρτι τα ζωντανά.... 

Η διαδικασία συγκομιδής είναι η χαρά των παιδιών...Τα φρούτα μας είναι μικρά και η εικόνα τους δεν είναι αυτή των προϊόντων της αγοράς...αλλά η γεύση τους είναι η γεύση των παιδικών μας χρόνων!!!

Το πιο δύσκολο στην συντήρηση και διατήρηση του κήπου, δεν είναι ούτε τα ζουζούνια, ούτε ο καιρός, ούτε η άγνοια μας....Είναι τα σκυλιά!!! Και συγκεκριμένα αυτός....

Σκάβει, τα ποτιστικά και τα μασάει, ξεθάβει τα λουλούδια και τα τρώει και κάνει τρύπες στο γκαζόν!! Αλλά κάνουμε υπομονή και ελπίζουμε να ωριμάσει σύντομα....

Όπως και να'χει η αυλή είναι η τρέλα μας...Την στολίζουμε, την εμπλουτίζουμε, την ομορφαίνουμε και πάνω από όλα...την χαιρόμαστε!!

Πριν κλείσουμε να σας υπενθυμίσουμε τα κουταβάκια...

 

Έχουν γίνει πλέον 6 εβδομάδων είναι κουκλιά κι είναι έτοιμα να βρουν το νέο τους σπίτι. Όποιος ενδιαφέρετε μπορεί να επικοινωνήσει στα
             2392076249       και             6944588954      

Φωτεινή καλημέρα από τους ΚάΠα...

Wake Up Boo!! γιατί...κάθε στιγμή μετράει.

Τα πρωινά έχουν μια σιωπή και μια αίγλη...

Η σιωπή μου τρέφει τη σκέψη. Η αίγλη μου τρέφει τα όνειρα. Γεμίζω την κούπα μου με καφέ και θυμάμαι...

Ήμουν παιδί σχεδόν πολλά χρόνια πριν. Φοιτήτρια. Χριστούγεννα. Είχα ταξιδέψει στη Γερμανία κι ήμασταν στο αμάξι, όλοι μαζί. Μπαμπάς, μαμά εγώ κι η αδερφή μου...

Είχε χιονίσει την προηγούμενη ημέρα κι έξω όλα ήταν  κάτασπρα. Ένας ήλιος υπέροχος χτυπούσε το παράθυρο. Ένιωθα τη θέρμη του. Είχα τα μάτια κλειστά με το πρόσωπο στραμμένο στις ζεστές αχτίδες. Άκουγα τον ήχο του αμαξιού που έτρεχε, τον απαλό ήχο από τις φωνές τους και τη μουσική που έπαιζε..

Κι έτσι εκείνη τη μικρή στιγμή ένιωσα την απόλυτη πληρότητα.Τίποτε δεν με περίμενε, τίποτε δεν είχε σημασία...ένιωθα γεμάτη, ευτυχισμένη.

Θυμάμαι, ξαφνικά χαμογέλασα γιατί σκέφτηκα, ότι εκείνη τη στιγμή αν γινόταν κάτι και πεθαίναμε όλοι...δεν θα με ένοιαζε!!!

Όχι, δεν θα με ένοιαζε γιατί ήμουν μαζί τους...κι εκείνοι ήταν  ο κόσμος μου όλος...

Τα χρόνια πέρασαν...Μπήκε στη ζωή μου ο Πα και απέκτησα άλλο "βάρος" κι ύστερα έγινα μαμά...

Η ζωή μου είχε πια άλλη  αξία...

Ξαφνικά  δεν είχε σημασία τι θέλω εγώ, τι είναι σημαντικό για εμένα αλλά τι είναι σημαντικό για την οικογένεια μου, για τα  παιδιά μου...

Ξαφνικά φοβάμαι πολύ περισσότερο από όσο μπορούσα ποτέ να διανοηθώ εκείνη τη μαγική στιγμή στο αμάξι των γονιών μου.

Ξαφνικά θέλω να με φροντίζω, να με προσέχω, να με προστατεύω, γιατί είμαι πιο σημαντική για εκείνους από όσο ήμουν ποτέ εγώ για τον εαυτό μου...

Ξαφνικά έγινα μαμά!! Κι αυτό...ήταν μια βίαιη αλλαγή του εαυτού μου. 

Ήθελα να γίνω μαμά κι από τη στιγμή που το σκέφτηκα άλλαξα... Άλλαξα πολύ πολύ πριν μείνω έγκυος...

Έγινα μαμά πριν ακόμη υπάρξουν τα παιδιά μου...

Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω πως συνέβη. Ποια ήταν αυτή η δύναμη που με έκανε να αλλάξω συνήθειες χρόνων. Να διώξω εμμονές, να προσπεράσω φοβίες, να σταματήσω πάθη!! 

Για ένα πλάσμα που δεν γνώριζα καν, μα ήξερα οτι θα αγαπήσω βαθιά...τόσο βαθιά που θα είναι καμιά φορά αβάσταχτο!

Τέτοια σκέφτομαι τα πρωινά που πίνω τον καφέ μου στη σιωπή αγναντεύοντας τα σύννεφα...

Κι ύστερα χαμογελάω  και νιώθω πάλι πληρότητα... Όχι εκείνη την πληρότητα της νιότης που ήταν ελαφρώς εγωιστική, λίγο υπερφίαλη, γεμάτη με ορμή και ανεξιχνίαστη θλίψη!...

Νιώθω την πληρότητα της ωριμότητας που μου υπενθυμίζει την ευθύνη μου απέναντι τους...Την σημαντικότητα μου ως γονιός τους.Την ευκαιρία μου να ζήσω την συντροφικότητα με τον άνθρωπο μου...Την ευκαιρία μου ως άνθρωπος που ζει τη μητρότητα...Μια ευκαιρία για την οποία πάλεψα...κι ήταν δώρο.

Έχω σταματήσει εδώ και χρόνια να παλεύω για εμένα...κι όσο κι αν ακούγεται σκληρό και λάθος αυτό, είναι αλήθεια!! Η  Κοινωνική και συναισθηματική μου εξέλιξη είναι μια πρόκληση που κάποτε αφορούσε μόνο εμένα...όχι πια!! Κάποτε η εξέλιξη μου ήταν σημαντική. Τώρα είναι απαραίτητη!!

Παλεύω για το ρόλο μου, παλεύω γιατί θέλω να είμαι περήφανη για τον εαυτό μου....Γιατί μόνο τότε κι  εκείνοι  θα νιώθουν περήφανοι για εμένα!! Κι ο θαυμασμός τους με κάνει ευτυχισμένη...

Το ξέρω πως μ'αγαπούν είναι τα παιδιά μου, είναι ο σύντροφος μου κι είναι φυσικό να με αγαπούν...

Αυτό το έχω χωρίς προσπάθεια...όμως ο θαυμασμός θέλει αγώνα και το να νιώθουν περήφανοι για εμένα είναι κάτι που θέλω να κερδίσω...Είναι μια ανάγκη που με κάνει καλύτερο άνθρωπο...όχι απλά καλύτερη σύντροφο και καλύτερη μαμά...

Πριν τρία χρόνια έπαθα μια ξαφνική πνευμονία και χρειάστηκε να μείνω για λίγο στο νοσοκομείο...Εξαφανίστηκα ξαφνικά. Με τον Άγγελο που ήταν 7 χρονών  τα λέγαμε στο τηλέφωνο συνέχεια. Ο Γιώργος ήταν 3,5 πολύ μικρούλης. Δεν ήθελε να μου μιλήσει στη τηλέφωνο, δεν ήθελε να επικοινωνήσει μαζί μου.

Όταν γύρισα σπίτι δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του... Ήταν παγωμένο και σκοτεινό.Στάθηκε απέναντι μου κοιτάζοντας με, με μάτια ορθάνοιχτα. Περίμενα με τα χέρια ανοιχτά κι ύστερα τον τράβηξα απότομα στην αγκαλιά μου.
Κι εκεί κούρνιασε όλη την υπόλοιπη ημέρα...Σκέφτηκα πως ήταν θυμωμένος αλλά το απόγευμα έτσι όπως ήμασταν ξαπλωμένοι όλοι μαζί στο κρεβάτι  μου ψιθύρισε "η μαμά έφυγε όπως ο Νάντο". Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα τι νόμιζε πως συνέβη!! 

Κι αυτό το βλέμμα στα μάτια του δεν ήταν θυμός αλλά έκπληξη γιατί του είχα εξηγήσει αμέτρητες φορές στο παρελθόν ότι ο Νάντο μας που "έφυγε" δεν θα ξαναγύριζε πίσω...Ποτέ!!! 

Η διαπίστωση ήταν σαν χαστούκι... Ήμουν για εκείνον ότι ήταν τότε σε εκείνο το αμάξι η οικογένεια μου για εμένα...ο κόσμος όλος...Κι είχα την ευθύνη, του κόσμου αυτού!

Πριν 1 περίπου χρόνο έπεσε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο...Ράντυ Πάους...Η τελευταία διάλεξη!! 

Ένα απλό αυτοβιογραφικό βιβλιαράκι...μικρό τόσο μικρό που χωρούσε παντού...Το διάβαζα, σταματούσα κι έκλεινα δυνατά τα μάτια για να μπορέσω να συνεχίσω...γιατί ήμουν μαμά κι ο φόβος μέσα μου γινόταν γίγαντας...κι ύστερα απλά το άνοιγα και συνέχιζα!! Και μου έμαθε τόσα πολλά το βιβλίο αυτό...ο άνθρωπος αυτός ο Ράντυ Πάους!!!

Ποίος θα μου έλεγε οτι θα μου ήταν χρήσιμα λίγους μήνες μετά...ευτυχώς μόνο, για ένα ακόμη μάθημα!!!

Τα σύννεφα κινούνται στον ουρανό και η θάλασσα απέναντι μοιάζει με λίμνη που πάνω της καθρεφτίζεται όλη η πόλη...εκεί μακριά. Ακούω τις φωνές των παιδιών από το σχολείο απέναντι...Κάποιες από αυτές τις φωνές είναι των αγοριών μου και των φίλων τους...

Όχι...δεν θα αφεθώ, δεν θα παραδοθώ, δεν θα κάνω πίσω... Έχω ευθύνη για την ζωή. Έχω ευθύνη στους ανθρώπους που μαζί παλέψαμε για αυτή...Έχω ευθύνη στους γιους μου και γι'αυτή την ευθύνη προσπαθώ κάθε μέρα!! Θα γελάω και θα ζω και θα σηκώνομαι το πρωί γεμάτη προσδοκίες από τον εαυτό μου.

Διαβάστε τον Ράντυ Πάους είναι υπέροχος. Αν πάλι θέλετε μπορείτε να δείτε την τελευταία του διάλεξη εδώ....τότε θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ...

Καλημέρα αγαπημένοι... και τι μέρα, γεμάτη με  προκλήσεις  κι  ευκαιρίες!!!

Μια ακόμη ημέρα που θα με κάνω περήφανη... κάνοντας μικρά μικρά βήματα προς το θαύμα.Κάθε βήμα και μια στιγμή  κι όπως έχουμε ξαναπεί..."κάθε στιγμή μετράει..."

Καλημέρα δυνατά. Λονδίνο 1994, ήμασταν πιτσιρίκια  και γίναμε οι  ΚαΠα !!!!

                                                          Wake Up Boo!!! 

Wake up it's a beautifull morning 

feel the sun shining for your eyes
Wake up it's so beautifull
for what could be the very last time...

                                                                                                                      Κατερίνα                                                                                                                                                                                                                                

...και βόλτες και παγωτά και πιαστράκια για κουρτίνες και πολλές πολλές γνωριμίες....

Το Σάββατο  αποφασίστηκε μπαμπαδοέξοδος...

Είναι αυτές οι γνωριμίες  των γονιών, που προκύπτουν μέσω των παιδιών και τελικά κολλάνε... Έτσι ο Πα, βγήκε παρέα με τον Κώστα μπαμπά του Θοδωρή που είναι φιλαράκι του Γιώργου στο νηπιαγωγείο.Πήραν λοιπόν τα πιτσιρίκια και πήγαν για μίνι γκόλφ!! 

Ο Θοδωρής απορεί τι έπαθε ο φίλος του και κάνει το τρελοκάτσικο....

Γυρίζοντας στο σπίτι κατάκοποι μου ανακοίνωσαν ότι το γκόλφ είναι τέεεελειο και πέρασαν τέεελεια και μετά λιποθύμησαν από την κούραση και ησύχασε η πλάση...

Εγώ δεν ακολούθησα την ομάδα, άλλωστε στην έξοδο δεν υπήρχαν μαμάδες...οπότε έμεινα σπίτι να ξεκουραστώ από την τρέλα της καθαριότητας και μόλις ξάπλωσα το μυαλό μου άρχισε να κατεβάζει ιδέες. 

Είπα να μην το κουράζω και σηκώθηκα από τον ωραίο καναπέ για να κάνω... σπιτικό παγωτό!!!

Όσο ήταν εδώ ο μπαμπάς μου μας έκανε ένα παγωτό με παγωμένες φράουλες και μέλι.Το κράτησα στο μυαλό μου για να το δοκιμάσω κάποια στιγμή και τις προάλλες έπεσα πάνω στην Manousina που είχε την ίδια ακριβώς συνταγή που μας έκανε ο μπαμπάς...

Οπότε το τόλμησα, απλά την διαφοροποίησα λίγο και δεν έβαλα μέλι στο γιαούρτι αλλά άχνη ζάχαρη γιατί η γεύση του μελιού ήταν πολύ έντονη και δεν άρεσε στα παιδιά. 

Μετά αποφάσισα να δοκιμάσω  να πειραματιστώ  και με άλλες γεύσεις όπως την nutella με μπανάνα, της ShareYourLikes και μετά πήρα το κολάι κι είπα να ρισκάρω και κάτι καινούριο.

Έβαλα  λοιπόν και γιαούρτι με κακάο και άχνη ζάχαρη και έσπασα μέσα μπισκότα oreo και επίσης γιαούρτι με άχνη ζάχαρη και βανίλια για μυρωδιά κι έσπασα μέσα γεμιστά παπαδοπούλου...μιαμ!!! Τέσσερις γεύσεις λοιπόν. Φράουλα, nutella μπανάνα, μπισκότο βανίλια, κακάο με oreo! 

Γέμισα τις μικρές θήκες για παγωτάκια και επίσης και  φλυτζανάκια καφέ και  παγοθήκες μιας κι είχα αρκετή ποσότητα...

Δεν φανταζόμουν κι εγώ πόσο εύκολο ήταν και πόσο τέλειο γευστικά....

Τα πιστιρίκια το ευχαριστήθηκαν και όχι μόνο....χεχε!!

Η πιο ωραία γεύση κατά τη γνώμη μου...ε καλά εύκολο   nutelloμπανάνα!!!!

Τι ωραίο που έρχεται το καλοκαιράκι...αλλάξαμε και τις κουρτίνες και βάλαμε τις καλοκαιρινές...Ο Πα σιχαίνεται τις κουρτίνες.Θεωρεί οτι δεν έχουν καμία απολύτως χρησιμότητα, οτι είναι σκέτος μπελάς και κρύβουν και το φως...

Εγώ αντιθέτως πιστεύω πως πέρα από τη χρησιμότητα οι κουρτίνες είναι και στολίδι....Βέβαια για να είναι ευχαριστιμένος και ο Πα, οι κουρτίνες μας είναι εξαιρετικά απλές κι ελαφριές και πάντα διάφανες για να μην κρύβουν το φως. Τα παραπάνω, βοηθούν και στην χαμηλή τιμή, οπότε με ένα σμπάρο...

Αποφάσισα λοιπόν μιας κι είναι τόσο απλές να βάλω ένα κατιτίς να τις στολίσω. 

Έψαξα μαγνητάκια ή κορδέλες ή όλα αυτά τα αξεσουάρ για κουρτίνες και το πρώτο πρόβλημα ήταν οτι δεν  έβρισκα το χρώμα που ήθελα κι όταν βρήκα το χρώμα που ήθελα μου πέσαν τα σαγόνια όταν είδα τις τιμές....Οπότε αποφάσισα να κάνω μόνη μου πιαστράκια.

Αγόρασα  υφασμάτινα λουλούδια, κορδέλες και μαγνητάκια για τα μικρά πιαστράκια 

και κοκαλάκια για τα μαλλιά για τα μεγάλα....χμ όχι θα κάτσω να σκάσω!!

Βέβαια τα πιαστράκια που έφτιαξα δεν έχουν ως στόχο να πιάσουν την κουρτίνα ή να την τραβήξουν γιατί είναι μικρά.Τα θέλω μόνο για διακόσμηση.Πιστεύω όμως πως ένα μεγάλο κλάμερ, στολισμένο όμορφα,  θα έκανε μια χαρά τη δουλειά του....

Η θερμόκολα ολοκλήρωσε το εγχείρημα...Το αποτέλεσμα είναι πολύ χαριτωμένο κι εξαιρετικά ρομαντικό....

Τα μικρά

Τα μεγάλα

Τέλος κρέμασα και την καρδιά που έφτιαξα με τον τρόπο που δείχνω φτιάχνοντας ένα φθινοπωρινό στεφάνι εδώ, δηλαδή με υφάσματα  και μια καρδιά από φελιζόλ. Πολύ χαριτωμένη...

Το σπίτι άλλαξε όψη κι έγινε πολύ πολύ ανάλαφρο...δεν έχουν ολοκληρωθεί όλα αυτά που πρέπει να γίνουν αλλά...είμαστε σε καλό δρόμο!! 

Όμως το απόγευμα  ξεκούραση... Έτσι απόλαυσα το ωραίο μου καφεδάκι σε μια ηλιοφώτιστη αυλή....

Το  συνόδεψα με τις τέλειες τηγανίτες με μέλι των Ανθομέλι και την φοβερή 

σάλτσα φράουλας της γλυκιάς Ζαμπίας από το kitchen stori.es. και μια μπάλα παγωτό...Μιάμ!!!!

Ένα ακόμη Σαββατοκύριακο έφυγε... Άρχισε με γέλια κι αγκαλιές και γνωριμίες στα εγκαίνια της έκθεσης των συρταριών... Ήπιαμε ένα καφεδάκι με την Μαρία από το Πνοές Τέχνης που ήρθε για την έκθεση από την Αθήνα κι ένιωσα τόση οικειότητα. Ήταν σαν να ήμουν με μια φίλη από τα παλιά, σαν να γνωριζόμασταν χρόνια κι είχαμε τόσα να πούμε...

Κι έγινε αυτό που είπε η Μαρία, η γνωριμία δεν απομυθοποιεί την εικόνα, την ενισχύει... 

Έτσι ένιωσα το βράδυ των εγκαινίων όταν  κάναμε μια τέλεια ζεστή αγκαλιά με την Αντρια, και γνώρισα την Πετρούλα, που είναι μια κούκλα, όταν ξανάδα την γλυκιά αγαπημένη  Εύα και τα υπέροχα αγόρια της, όταν αγκάλιασα για μια μόνο στιγμή σφιχτά την Scrapmaria, όταν επιτέλους ειδωθήκαμε με την Jasmin, και δώσαμε υποσχέσεις για καφεδάκι με την Ευτυχία, όταν γνώρισα την Κατερίνα που δεν είναι μπλόγκερ αλλά ήρθε στα εγκαίνια για να δει τα συρτάρια και να μας γνωρίσει, κι όταν τα είπαμε με την γλυκιά Αναστασία, με τις διαφορετικές της τούρτες....και και και...τόσοι άνθρωποι! 

Κι όλα αυτά χάριν στην  απίστευτη Ρένα και στο όραμα της που έφερε τόσους ανθρώπους κοντά!!

Συγχαρητήρια σε όλες τις συμμετοχές των συρταριών, ήταν όλα υπέροχα, πολύ ομορφότερα από κοντά... Τολμώ να πω οτι κάποια με ενθουσίασαν και βλέποντας τα από κοντά πραγματικά ξαφνιάστηκα...

Δυστυχώς δεν είχα στο νου μου να τραβήξω φωτογραφίες, μα υπάρχουν τόσες πολλές στα γύρω μπλογκ άλλωστε το ζωντανό είναι πάντα το καλύτερο.... 

Εμείς πήγαμε σύσσωμη όλη η οικογένεια ΚαΠα και τελικά το να δει κανείς όλα αυτά τα δημιουργήματα από κοντά είναι κάτι που πραγματικά αξίζει για αυτό, προτείνω για ακόμη μια φορά την επίσκεψη στην Μονή Λαζαριστών,  από τις 17.30 ως τις 21.30 κάθε μέρα μέχρι τις 25 Μαΐου...

Κλείνω με την εικόνα του πρωινού μου καφέ παρέα με το χαρούμενο τριφύλλι...και πως να μην είναι χαρούμενο τόσο κοντά στο καλοκαίρι!!!!

Λαμπερή Καλημέρα....

                                                                                                                          Κατερίνα