Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Σαν παραμύθι.


Ημέρα φίλων σήμερα με μια φίλη για τη οποία σας έχω μιλήσει πριν λίγο καιρό! Μια γυναίκα γενναία, που ξέρει από πόνο κι από συμπόνοια. Που έχει νιώσει την απογοήτευση στο πετσί της και την έχει κάνει ενθουσιασμό κι αγάπη για όλους όσους στέκονται δίπλα της. 
Ξέρει να αγαπά. Ξέρει να φροντίζει. Ξέρει να δίνει και να δίνεται. Ξέρει να κοιτά, να κοιτά βαθιά αληθινά, πάνω και κάτω και τριγύρω...Ξέρει να βλέπει και να νιώθει ότι ζει! 
Αν χρειαστείς βοήθεια και βρεθεί στο δρόμο σου...τότε είσαι τυχερός!
Τυχερή ήμουν κι εγώ γιατί μπήκε στη ζωή μου σαν σίφουνας, σαρωτική και διακριτική ταυτόχρονα. Διεκδικητική και ντροπαλή μαζί...Πως γίνεται; 
Ε! Αν είσαι η Ελπίδα...γίνεται! 
Απολαύστε την μέσα από τις μοναδικές φωτογραφίες της και σε ένα κείμενο που μου χάρισε δάκρυα...

Σαν παραμύθι.


Επικοινωνείτε ακόμα κι έτσι…
Θα σας πω μια ιστορία. Ή καλύτερα θα σας πω ττέσσεριςκαι βάλε ιστορίες σε μία. Κάπου όλες καταλήγουν να μοιάζουν. Μπορεί να μην είναι ίδιες, αλλά στις ιστορίες όλων μας κάτι φαίνεται να μοιάζει κοινό με τη δική μας κι έτσι μπλέκονται και φτιάχνουν κάτι ωραίο, κάτι ίδιο μα τόσο διαφορετικό για τον καθένα.
Έχουμε στο σπίτι μας τρία σκυλιά, την Μέιλι, τον γιο της τον Γορίλλα και την Μικιώ! Η Μέιλι ή Μπουμπού το καλλιτεχνικό της, μας έκανε εφτά κουτάβια, με έναν μάγκα που την ξεγέλασε. Τα γέννησε στην κουζίνα, παρόλο που είχε φτιάξει μια υπέροχη φωλιά, αλλά την νίκησε ο φόβος και η κακοκαιρία. Τα έκανε, τα μεγαλώσαμε ως τους τέσσερις μήνες και μετά ευτυχώς μέσα σε μία βδομάδα υιοθετήθηκαν όλα. Κρατήσαμε μόνο  τον Γοριλλάκο γιατί φαινόταν από την αρχή πολύ ιδιαίτερο αγόρι!


Μέϊλι, Μελιώ, Μπουμπού, ακούει σε όλα…
Στην πορεία προστέθηκε και το Μικιώ μας. «Μικιό» είναι η λέξη όπως λέμε στην Κρήτη το μικρό, αλλά εμείς ποιητική αδεία την λέμε η Μικιώ, αυτή είναι η κοκόνα μας. Αδέσποτο θηλυκό, λίγων μηνών, σχεδόν σκελετωμένο, αλλά με ένα βλέμμα ζεστό και τρυφερό που μίλησε στην καρδιά μου. Για την ώρα ζούνε μαζί, την ανέχονται θα έλεγα, παρόλο που αυτή δείχνει τόσο ευτυχισμένη, παίζει πολύ, τρέχει κουτουλώντας σχεδόν παντού, μαζεύει διάφορα στο κρεβάτι της και κοιμάται αγκαλιά με ένα μπαλάκι, μια γλάστρα, ένα ξύλο, ένα γάντι και κάθε μέρα ανακαλύπτουμε και άλλα αντικείμενα.
Λέω πως μας αγαπούν κι αυτά παρόλο που ώρες και φορές αισθάνομαι πως όταν με βλέπουν είναι σα να κοιτούν κατσαρόλα γεμάτη με φαγητό και τίποτε άλλο! Τα έχουμε έννοια όπου πάμε, αν είναι καλά, έχουν στεναχωρηθεί, μήπως δεν φάγανε κι άλλα τέτοια. Ο Γορίλλας βλέπετε είναι επιληπτικός και χρειάζεται φροντίδα, κυρίως ηρεμία.


Ο Γορίλλας…
Λίγες μέρες πριν μας άφησαν ένα κουτάβι, περίπου τεσσάρων εβδομάδων. Η τύχη του μάλλον προκαθορισμένη. Προσπάθησε να μπει στην αυλή και έτυχε μεγάλης υποδοχής από τα υπόλοιπα, το πώς έζησε και δεν βρήκαμε τα κοκαλάκια του ένας Θεός το ξέρει. Πάντα είχα στο μυαλό μου εικόνες με σκυλιά που είναι αγκαλιά με άλλα σκυλιά, με γάτες που παίζουν μαζί και τρώνε από το ίδιο πιάτο, πουλιά που κάθονται πάνω στα γατιά και στα σκυλιά και λοιπές τέτοιες χαριτωμένες σκηνές που σπίτι μας δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να δω. Μα κυρίως είχα την εντύπωση πως τα δικά μου σκυλιά είναι καλόψυχα, συμπονετικά, τρυφερά και δεν θα έκαναν ποτέ κακό σε άλλο ζωντανό. Κι όμως φάνηκε εξαρχής πως ήταν αδύνατο να συγκατοικήσουν και με αυτό, φτάνει που τους έφερα με το έτσι θέλω άλλη συγκάτοικο.


Το μικιό μας, η κοκόνα μας…
Φανταστείτε λοιπόν τι θα γινότανε με νέο κουτάβι, που είχε και τεράστια αυτιά! Η υιοθεσία του στάθηκε αδύνατη, κανείς δεν το ήθελε, ούτε οι επίσημοι φορείς, θα μου πεις τι να πρωτοκάνουν, από αδέσποτα άλλο τίποτα.  Είπαμε θα το φροντίσουμε αλλά έξω από το σπίτι, μα τελικά δεν άντεξε. Έγινε ένα κουβάρι με τα μεγάλα αυτιά να σκεπάζουν το μικρό κεφάλι. Τον ονόμασα Ντάμπο, μετά θάνατον. Δεν πρόλαβε να αγαπηθεί και να μεγαλώσει σε ένα σπιτικό και να τρέχει πάνω κάτω παίζοντας και γαυγίζοντας.

Τέσσερις ιστορίες αλλιώτικες, κάθε σκυλί και η τύχη του, κάθε ζωή με την τύχη της, κάθε άνθρωπος και το ριζικό του που λένε εδώ στα χωριά, χωρίς όμως ίχνος μοιρολατρίας και με μια δόση λαϊκής σοφίας. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, πολλές φορές την ίδια τύχη των σκυλιών έχουν και οι άνθρωποι, σε αρκετές περιπτώσεις ακόμα χειρότερη, αλλοδαποί ή εγχώριοι, οι δυστυχισμένοι ανά τον κόσμο είναι μάλλον περισσότεροι από τους ευτυχούντες.
Γεννημένοι απλά άτυχοι ή που δεν έτυχαν καλών συγκυριών ή που δεν προσπάθησαν αρκετά ή που τα έκαναν απλώς μαντάρα με τις επιλογές τους ή βρέθηκαν στη δίνη καταστάσεων και γεγονότων με μόνο δρόμο ένα αδιέξοδο, καμία διαφυγή. Συναντώ πολλούς τέτοιους κάθε μέρα, με εκκρεμότητες οικονομικές, συναισθηματικές, ηθικές και άλλες πολλές.


«Έχασα σπίτι και εργασία παρακαλώ βοηθήστε να επιβιώσω, είμαι αόρατος; παρακαλώ είμαι πεινασμένος…»
Είναι κι εκείνοι που δεν πρόλαβαν να γεννηθούν και κάπου στην πορεία σταμάτησε η ζωή τους, κάπως έτσι μοιάζουν και οι ζωές των μικρών μεταναστών που με το έτσι θέλω, η τύχη τους τα πήγε σε άλλο μέρος άγνωστο, κάποια από αυτά μόνα τους, ασυνόδευτα, ορφανά, άλλα άρρωστα, μικρά παιδιά που σαν μικρά κουτάβια έχουν την ανάγκη όλων, όχι μόνο ενός ή μιας οικογένειας, είναι παγκόσμιο το θέμα. Είναι και κάποιων άλλων μικρών η τύχη, ψυχών ταλαίπωρων που οι νομοθεσίες ηλιθίων τα κρατούν σε νοσοκομεία και ιδρύματα και δεν έχει γι αυτά φως, όχι άμεσα, παρά όταν θα είναι πολλά ήδη τα προβλήματα εγκατεστημένα στην ψυχή τους και στην κάθε τους κίνηση.
Πώς να αλλάξει όμως ο τρόπος που βλέπουμε γενικά τα πράγματα; Η παγκόσμια κρίση θα έπρεπε να μας έχει κάνει ήδη να αλλάξουμε οπτική μα τα κρατήματα φαίνεται να είναι πιο δυνατά. Οι ισχυροί περνούν το μήνυμα ότι ο φόβος φυλάει τα έρμα και πως πρέπει να κρατήσουμε το κεφάλι χαμηλά και κάποια στιγμή η κατάσταση θα αλλάξει. 
Αυτό που δεν ξέρουν είναι πως από χαμηλά ζωγραφίζονται τα όνειρα. Ουτοπικές ανακρίβειες που δεν γεμίζουν το πορτοφόλι και την κατσαρόλα θα μου πεις, δεν ηρεμούν τον πόνο από το κρύο και την μοναξιά, δεν αλλάζουν τώρα αυτή τη στιγμή τα θέματα της καθημερινότητας, αλλά για μας τους θεωρητικούς τιθασεύουν λιγάκι τα ακραία ένστικτα. Κρίμα να μην μπορώ να κουνήσω έτσι να το δακτυλάκι και να τα βάλω όλα σε μια σειρά, να γκρεμίσω και να φτιάξω από την αρχή. Λυπάμαι για την αδυναμία μου.


Αφιερώνω λοιπόν αυτές τις διαφορετικές κατά τα λοιπά ιστορίες σε όλες τις αδέσποτες υπάρξεις, σε όσους δεν έχουν τίποτα στον κόσμο και κυρίως στα ορφανά ή εγκαταλειμμένα ή κακοποιημένα παιδιά και στους ανάδοχους γονείς που δεν τους έτυχε αλλά επέλεξαν να σώσουν έναν άνθρωπο ή πολλούς. Και στους φροντιστές και εθελοντές προστάτες τους, στο προσωπικό νοσοκομείων, ιδρυμάτων, σπιτιών, μοναστηριών, χωριών sos, σωματείων, χώρων φιλοξενίας. 
Αυτοί είναι οι άνθρωποι που μπορούν να σώσουν τον κόσμο όλο από κάθε κρίση, ηθική, οικονομική, αξιών, παγκόσμια, που δεν δίνουν δεκάρα αν έπεσε το χρηματιστήριο, που δεν τους ενδιαφέρουν τα πολιτικά τερτίπια, τους νοιάζει μόνο να μπορούν να φροντίζουν. Αυτή η δύναμη χρειάζεται, της αυτοθυσίας, που εγώ τουλάχιστον δεν διαθέτω, δεν ξέρω για εσάς.


Εγώ δεν ξέρω καν πως είναι να φροντίζεις ένα παιδί. Προσπάθησα να κάνω δυο μα τα έχασα πριν τα δω. Μόνο που πρόλαβα να ακούσω την καρδιά τους. 
Νομίζω ξέρω μόνο από σκυλιά κι ένα καναρίνι μα και κείνα καμιά φορά με κοιτούν σα να μου λεν δεν ξέρεις τι κάνεις κοπελιά. Ναι, μάλλον. Κανείς δεν ξέρει ούτε πώς να είναι γονιός, ούτε φροντιστής, ούτε πώς να μην είναι κάτι από αυτά. Τι είναι πιο βαρύ δεν ξέρω, να έχεις ή να μην έχεις. Αν δεν γίνεις δεν ξέρεις, αν δεν νιώσεις δεν μπορείς να καταλάβεις, αν τώρα λες θέλω μπορεί αργότερα στα δύσκολα να λυγίσεις και να αποδειχθεί ότι δεν ήθελες και τόσο πολύ, αν δεν θες τώρα ίσως αργότερα να μετανιώσεις και να θες πολύ μα να είναι αργά. Ποιος ξέρει να μας πει…
Στα ορφανά λοιπόν μια μεγάλη αγκαλιά και όλες οι ιστορίες του κόσμου οι πιο χριστουγεννιάτικες, οι πιο λαμπερές και ζεστές βγαλμένες από ταινίες και παραμύθια να τα συντροφεύουν, με το τζάκι να καίει, το γάλα και τα μπισκότα δίπλα, το δώρο κάτω από το δέντρο και η χρυσόσκονη όλη πάνω τους, οι πιο γλυκές προσευχές κι ευχές μαζί τους, να σταματήσει η πίκρα και η προσμονή, η μελαγχολία στα μάτια τους να σβήσει και να μην τελειώσει ποτέ η δύναμη τους.
Γυρνάμε γύρω από τον άξονά μας και κόβουμε κύκλους, μέχρι να καταφέρουμε να σταθούμε ίσια με την σκιά, να χάσουμε το βασικό μας κομμάτι το ματαιόδοξο, να κρυφτεί ο εγωισμός και κει κοντά στην ταπείνωση να φωτίσει η αλήθεια.
Με φάτνη ή χωρίς, με πίστη πάντως εύχομαι κι ελπίζω, για όλους καλά Χριστούγεννα και πολλά χρόνια ακόμα αγάπης. Κυρίως αγάπης και σεβασμού σε επιλογές, αξίες και πιστεύω με ευγένεια στην ψυχή. Είναι τόσο δύσκολο να συνυπάρξουμε ειρηνικά;

Ο μικρός άτυχος Ντάμπο, το τυχερό Μικιώ, η Μέιλι και ο Γορίλλας με τα ιδιαίτερα χαρίσματα σας χαιρετούν κι αυτά και ελπίζουν για μας τους ανθρώπους να έχουμε την τύχη τους. Απλά πράγματα δηλαδή. Μια αγκαλιά, ένα χάδι, λίγο φαγητό κι ένα ζεστό μέρος να κοιμηθούμε. 



Η τύχη είναι για όλους διαφορετική. Όμως, λέω πως, τίποτα τελικά δεν είναι τυχαίο.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγεννιάτικα παράθυρα

Πάντα στις γιορτές με γοήτευαν τα παράθυρα. Στολισμένα λιτά ή πλουμιστά γεμάτα λαμπάκια. Παράθυρα που αφήνουν να φανεί κάπου εκεί ένα δέντρο να αναβοσβήνει ή σκιές να περνούν και να αχνοφαίνονται πίσω από τα λαμπερά φωτάκια.
Πάντα με γοήτευαν και με συγκινούσαν. Ίσως γιατί μεγάλωσα με "Το κοριτσάκι με τα σπίρτα". Το παιδί που κοιτάζει πίσω από το παράθυρο και ονειρεύεται ότι δεν μπορεί να έχει...


Τα στολισμένα Χριστουγεννιάτικα παράθυρα, μου δίνουν πάντα την ψευδαίσθηση της ευτυχίας. Δεν ξέρεις στ' αλήθεια τι κρύβεται από πίσω. Αν αυτοί που ζουν σε αυτό το σπίτι είναι χαρούμενοι ή λυπημένοι. Αν είχαν μια όμορφη ή μια άσχημη ημέρα. Αν σε αυτό το σπίτι υπάρχει αγάπη ή πόνος...βλέπεις μόνο το φως. Αυτό το υπέροχο γιορτινό φως που περνά μέσα από τα μάτια σου και ζεσταίνει την καρδιά σου...κι ονειρεύεσαι υπέροχες οικογενειακές στιγμές, ανθρώπους ερωτευμένους, παιδιά χαρούμενα και μια ζωή σαν παραμύθι.

Μαζί με τη χαρά όμως περνά και μια μικρή, μικρή, μικρή σταγόνα πόνου γιατί ξέρεις...ξέρεις πως δεν υπάρχει αυτή η ζωή, παρά μόνο ίσως...για λίγο!
Για στιγμές, για ώρες, ίσως για κάποιες μέρες...και τα λαμπάκια φεύγουν από τα παράθυρα και ξημερώνει.

Είναι δύσκολα σαν ξημερώνει στη ζωή. Σαν ξυπνάς και διαπιστώνεις πόσο όμορφο ήταν το όνειρο σου, μια αυθαίρετη σκηνή που έπλασες πίσω από ένα φωτεινό στολισμένο Χριστουγεννιάτικο παράθυρο.

Μαγικά παράθυρα, δεν υπάρχουν...ούτε μαγικές ζωές. Υπάρχεις εσύ και η αλήθεια σου. Εσύ και η εικόνα που πλάθεις πίσω από κλειστά παράθυρα. Εσύ που στέκεσαι έξω στο κρύο κι ονειρεύεσαι την ξένη ζεστασιά...
Δεν ξέρει κανείς μας τι κρύβει στα αλήθεια ένα ξένο υπέροχα και μελαγχολικά στολισμένο παράθυρο. Η μαγεία δεν είναι σε εκείνο...Η μαγεία είναι κρυμμένη στο μυαλό μας. Σε αυτό το μυαλό που ξέρει να πλάθει εικόνες και παραμύθια και μαγικά ευτυχισμένα σπίτια...

...κι εγώ στέκομαι πάντα στα μαγικά αυτά Χριστουγεννιάτικα παράθυρα. Μα στην πραγματικότητα, δεν αναζητώ κάτι που δεν έχω...αναζητώ αυτό που νομίζω πως δεν έχω...κάτι που λαχταρώ ενώ υπάρχει ήδη.

Μια ζωή ψεύτικη, γεμάτη από την χαμένη μου παιδική αθωότητα. Μια ζωή όπου δεν ξημερώνει η επόμενη ημέρα των Χριστουγέννων...

Μεγάλωσα πια και δεν ζηλεύω ξένα παράθυρα, γιατί ξέρω πως μπορώ να στολίσω το δικό μου. Δεν ζηλεύω ποτέ ξένες ζωές...γιατί είμαι απασχολημένη να ζήσω όμορφα και χρήσιμα την δική μου ζωή...
"Κανείς μας δεν ξέρει τι κρύβεται πίσω από ένα στολισμένο Χριστουγεννιάτικο παράθυρο"... 
Δεν το λέω εγώ, είναι τα λόγια μιας γυναίκας που  έχασε το  παιδί της και τα πρώτα Χριστούγεννα της απώλειας του, στόλισε φανταχτερά το σπίτι της για τα άλλα της παιδιά. Αν σταθείς έξω από το παράθυρο της θα μαγευτείς και θα ζηλέψεις με την μαγική εικόνα. Θα θέλεις την ευτυχία της...Μα αν σου ανοίξει την πόρτα θα ορμήσει πάνω σου η απόγνωση.

Είμαστε έτσι πλασμένοι οι άνθρωποι, να νομίζουμε πως κοιτάμε την "ευτυχία" του άλλου και να την μεταφράζουμε σαν δική μας έλλειψη. Μα η αλήθεια είναι αλλού. Είμαστε όλοι αρκετά μεγάλοι κι ώριμοι για να ξέρουμε πως κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει το δικαίωμα στη χαρά...μα ούτε και στον πόνο. Απλά κάποιοι από εμάς αποφασίζουμε να μείνουμε κολλημένοι είτε στο ένα, είτε στο άλλο!

Καλημέρα αγαπημένοι. Όλα στη ζωή έρχονται για να φύγουν...να το θυμάσαι την επόμενη φορά που θα σταθείς σε ένα τέτοιο παράθυρο και θα ζηλέψεις...κι ύστερα προσπέρασε το. 
Πήγαινε σπίτι σου κι άναψε τα λαμπάκια του δικού σου σπιτιού γιατί τα αξίζεις. Γιατί δεν υπάρχει μόνο περίσσεμα πόνου σε αυτό τον κόσμο, μα και περίσσεμα χαράς...μόνο που σε αντίθεση με τον πόνο που σε βρίσκει εύκολα...η χαρά θέλει κόπο για να την βρεις! 
                                                                               Κατερίνα
Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Χριστούγεννα με το λευκό του χιονιού...

Αυτό το βιβλίο έγινε η αφορμή να σκεφτώ να στολίσω το υπνοδωμάτιο μας χρησημοποιώντας το λευκό χρώμα.


Το λατρεύω το λευκό του χιονιού μα τα Χριστούγεννα στολίζουμε πάντα με περισσότερο χρώμα, όμως αγαπώ και το βαθύ κυπαρισσί των κωνοφόρων και πάντα γεμίζω με φρέσκα κλαδιά το σπίτι τέτοιες μέρες.Με τρελαίνει η μυρωδιά τους!

Έτσι πριν από λίγε ημέρες έκοψα λίγες τούγιες και λεμονοκυπάρισσα για να γεμίσω το σπίτι με την ζωηρή φρεσκάδα τους και έβαλα λευκές πινελιές πάνω τους. 


Μια καρδούλα από κάτασπρες ξύλινες  χάντρες περασμένες σε σύρμα με ενθουσίασε.
Το άσπρο είναι τόσο φωτεινό κι εκεί που μελετούσα αυτό το αγαπημένο βιβλίο που το τρελό αγόρι μου παρήγγειλε για την γιορτή μου και με εξέπληξε, μου ήρθε η ιδέα του λευκού. Γιατί να μην το τολμήσω;

Λευκό λοιπόν κι είπα φέτος να το το δοκιμσω .Χρειάστηκα, δαντέλες, σύρμα, κλαδάκια από τούγιες ή λεμονοκυπάρισσα, συνθετικό χιόνι, κορδέλες, κουτιά κονσέρβας, γυάλινα βαζάκια από μαρμελάδες, κουκουνάρια...κι άρχισαν τα θαύματα!

Στεφανάκι από αμπέλωπα, παρσπαλισμένο με συνθετικό χιόνι που έχω κολλήσει απλώνοντας στα κλαδάκια ατλακόλ. Μια δαντελένια κορδέλα και μια μικρή τούγια.




Στο προσκέφαλο του κρεββατιού  ένα μικρό στεφανάκι με τούγιες.  Η υπέροχη μυρωδιά του με τρελαίνει. Μου θυμίζει δάσος και ξυπνούν απίθανες παιδικές μνήμες...




Στο κομοδίνο δίπλα μου...φρέσκα κλαδιά στο βάζο και κεράκια αντίστροφης μέτρησης. Στεφάνι με κλαδιά τυλιγμένο με κομμάτια δαντέλας.




Αγαπημένο σημείο...Η γωνιά δίπλα στην πολυθρόνα...





Αυτό το μικρό ελατάκι το κουβαλήσαμε πέρσι από το ταξίδι μας στη Γερμανία. Είναι φρέσκο κι ολοζώντανο και μάλλον φέτος μετά τα Χριστούγεννα, θα το φυτέψουμε στη γη...Η μικρή νεράιδα είναι παλίο και λατρεμένο απόκτημα και δημιουργία της φίλης Κέλλυς. Μπορείτε να δείτε τις υπέροχες ζωγραφιές της δείτε εδώ!


Ένα αστέρι από σύρμα και δαντέλα. Μια υπέροχη πανεύκολη κατασκευή. Περνάς το σύρμα μέσα από τις τρύπες τις δαντέλας και μετά του δίνεις σχήμα και να το το αστέρι μας!




Ένα λευκό βαμμένο κλαδάκι με ένα πουλάκι πάνω του κι ένα κουκουνάρι...με λίγο συνθετικό χιόνι!


Τα μαξιλαράκια επίσης γεμισμένα και ραμμένα από εμένα μια εποχή που αποφάσισα πως μου αρέσει το ράψιμο...την ξεπέρασα γρήγορα κι αυτή την τρέλα!




Κονσέρβες. Αγαπημένες! Τις πλένεις, βγάζεις το χαρτί. Με ένα μαρκαρόδο ζωγραφίζεις το σχήμα που θέλεις να δώσεις. Με σφυρί χτυπάς ένα χοντρό καρφί και ανοίγεις τρύπες. Μετά το βάφεις άσπρο με σπρέι. Κράτησε πέντε λεπτά το σφυροκόπημα για την κάθε κονσέρβα και τρία λεπτά να τις βάψω και τρία για να τις διακοσμήσω με δαντέλες και κουκουνάρια..Το αποτέλεσμα με ενθουσίασε!



Ασημένιο στολιδάκι που φέτος δεν κρεμάστηκε στο δέντρο....



 και πάλι ποτηράκια με κλαδιά και τούγιες.


Μια ακόμη δαντελένια καρδιά.Την έφτιαξα με σύρμα ακριβώς με τον τρόπο που περιέγραψα πριν. Από πίσω στεφανάκι με κλαδιά και πάνω του κολλημένοι καρποί πλάτανου πασπαλισμένοι και πάλι με συνθετικό χιόνι.



Αναμμένα είναι πανέμορφα...






...κι ύστερα νυχτώνει...και το λευκό αποκτά μια απίθανη αίσθηση θερμότητας.


Μια διαδικασία που με ενθουσίασε φέτος όλο αυτό το λευκό του χιονιού παρέα με το ρομαντικό της δαντέλας.
Γέμισε το δωμάτιο με χαρά. Χαρά και Χριστουγεννιάτικη διάθεση.
Καλημέρα αγαπημένοι.Παρασκευή σήμερα και πλησιάζουμε στην μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου.
Εύχομαι σε όλους μας ευτυχισμένα λευκά Χριστούγεννα....
                                                                                                   Κατερίνα
Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Ζωή γεμάτη ανθρώπους...

Λοιπόν εδώ τα πράγματα είναι...υγρά! Τόσο νερό έχω χρόνια να δω. Έχει κλείσει από τη λάσπη ο δρόμος που οδηγεί στο σπίτι μας και στη δουλειά μου. Όμως το πιο σοβαρό είναι πως δεν μπορώ να πάω για τρέξιμο κι αυτό με κάνει έξαλλη κι έχω τα νεύρα μου. Βρέχει ασταμάτητα. Ασταμάτητα για ώρες...Τις τελευταίες ημέρες φυσάει και βοριάς κι έχει άγριο κρύο πια!Πάει Χειμώνιασε!
Αν δεν ήταν η λάσπη και το τρέξιμο δεν θα με ενοχλούσε καθόλου...


Είναι υπέροχο το να απολαμβάνεις τη βροχή και το κρύο στεγνός και ζεστός πίσω από ένα μελαγχολικό παράθυρο. Μα αυτό είναι σχεδόν πολυτέλεια τις καθημερινές. Καμιά φορά σαν ξυπνάω πολύ νωρίς κάθομαι για λίγο και απολαμβάνω τη θέα με τις σταγόνες της βροχής να λάμπουν φωτισμένες από τα Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια. Μαγική εικόνα...
Εύχομαι τότε να μην χρειαζόταν να βγω από το σπίτι και να φώναζα καμιά φίλη να απολαύσουμε έναν ήρεμο πρωινό καφέ με μπισκότα και κέικ. Μετά...σκέφτομαι διάφορα και διάφορους αγαπημένους κυρίως τη μαμά μου που ήταν η πιο σκληρά εργαζόμενη μητέρα που ξέρω  και το μυαλό έρχεται στα συγκαλά του. Μιλάμε στο τηλέφωνο και της λέω "πώς τα κατάφερνες ρε μαμά κι όλα ήταν τέλεια; Πότε προλάβαινες και τα έκανες όλα και γλυκά και φαγητά και σπίτι στην τρίχα και δουλειά 10 και 12 ώρες την ημέρα;" κι εκείνη μου απαντά "Για σκέψου τη γιαγιά σου, που ξυπνούσε από τις τρεις τα ξημερώματα για να ζυμώσει και να φουρνίσει το ψωμί και να μαγειρέψει, για να έχουν να φάνε όταν θα γύριζαν τα απόγευμα από το χωράφι...και μόλις τους τάιζε όλους έβαζε και το καζάνι να βράσει νερό για να πλύνει τα ρούχα μέχρι που νύχτωνε!"
Ναι σκέφτομαι τις λατρεμένες γιαγιάδες μου και την ζωή τους σαν μητέρες κι έρχομαι στα συγκαλά μου. Πίνω έναν τέλειο πρωινό καφέ και αρχίζει η μέρα μου. Η υπέροχα τρελή μου μέρα...κάθε μέρα!

Αυτές οι μέρες είναι ημέρες τρεξίματος για πολύ κόσμο...και για εμάς επίσης, όμως έχω βάλει στόχο. Θα προσπαθήσω σκληρά να κλείσω όλες μου τις εκκρεμότητες έτσι ώστε τα Χριστούγεννα να μην χρειαστεί να κάνω τίποτε απολύτως πέρα από τα σημαντικά για την οικογένεια και να ψήσω και να ζυμώσω και να φουρνίσω. Δηλαδή γλυκά, γλυκά, γλυκά!
Έχω βάλει μεγάλους στόχους για φέτος.

Άρχισα ήδη και έχω φουρνίσει δυο ειδών κουλουράκια. Βανίλιας και βουτύρου της κυρίας Νεκταρίας από το Σχολείο της Φύσης, (Ευχαριστούμε για τη συνταγή κυρία μας...) κι έγιναν τρέλα. Τις προάλλες λοιπόν που έπρεπε το Σάββατο το πρωί να λείπω και τα παιδιά απογοητεύτηκαν γιατί θα χάναμε το πολύτιμο πρωινό μας μαζί, τους έκανα ζεστό κακό και γέμισα τα μπισκότα βουτύρου με nutella κι έγινε μακελειό! Εύκολος τρόπος να τους κάνεις χαρούμενους στο πιτς φυτίλλι. 


Όμως αυτό το Σαββατοκύριακο είχαμε το καλύτερο...το bazaar του Σχολείου της Φύσης!
Ναι περάσαμε όμορφα. Όχι όχι.Φανταστικά! Κόσμος, μουσική, όμορφα στολίδια. Γιαγιάδες που έφτιαχναν πίτες στο φτερό κι έβλεπα αυτά τα χέρια που τόσο τα αγαπώ.



Η μνήμη των χεριών των γιαγιάδων μου με γεμίζει συγκίνηση και τρυφερότητα. Λατρεύω να βρίσκομαι ανάμεσα σε γιαγιάδες, Να τις ακούω να μιλούν, να λένε τα δικά τους με εκείνη την τόσο οικεία προφορά, να με συμβουλεύουν σαν παλιές νοικοκυρές, να με φροντίζουν σαν να είμαι παιδί κι ας είμαι γυναίκα!Τι κρίμα που δεν υπάρχουν οι γιαγιάδες μου τώρα που θα μπορούσα να τις εκτιμήσω με μεγαλύτερη ωριμότητα και να μάθω τόσα από αυτές....

Εκεί δίπλα στο φουρνάκι των γιαγιάδων στάθηκα κάμποσο να τις παρατηρώ και να κλέβω λίγη από την ασφάλεια της εικόνας τους!

Κατά τα άλλα. Υπέροχες γεύσεις...ναι! Η κουζίνα έσκισε.Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δούλευαν εκεί ήταν βέβαια εθελοντές γονείς που τα παιδιά τους φοίτησαν ή φοιτούν στο Σχολείο και γνωρίζονται κι αγαπιούνται!




Το κέφι μεταδοτικό. Σταματούσαν το σερβίρισμα για να χορέψουν και να κάνουν παλαβά και πάλι δουλειά! Όλα τα εδέσματα εννοείται πως ήταν των γονιών και ήταν φανταστικά, 
όμως το καλύτερο ήταν το φαγητό που έφαγα εγώ! (κι όλοι οι υπόλοιποι....)

Το κριθαρότο με κολοκύθα και χοιρινό...Κλαίς!Ναι!!!Κλάματα συγκίνησης, γέμισαν τα μάτια!!!
Το φαγητό αυτό ήταν δημιουργία της Ατζέλικας από το Two Minutes Angie  που μαγειρεύει για τη Συλλογική Κουζίνα της Οργάνωσης Γη  και του Chef Jonathan άρτι αφιχθείσαντα από Ν.Υόρκη.

Αντζέλικα
Chef Jonathan 

Μαγειρέματα απλά και τόσο πλούσια σε γεύση, που με κατενθουσίασαν!

Βγήκαν και όλοι οι ερασιτέχνες ηθοποιοί από τον Κύκλο Ζωής κι έκλεψαν την παράσταση και οι Paranaue που μας ξεσήκωσαν και τα παιδιά που χόρεψαν Latin και Zumba!

Κύκλος Ζωής θυμηθείτε την παράσταση!!!!Σε λίγες μέρες ολοζώντανοι

Paranaue

Γενικά ήταν απίθανα.Χριστούγεννα.Γιορτή!
Στολίδια κόσμος πολύς, δημιουργίες γονιών που όλες αυτές τις εβδομάδες δούλεψαν σκληρά, μαζί με τους δασκάλους του σχολείου, στήνοντας ολόκληρα εργαστήρια μέσα στο σχολείο, για να είναι έτοιμα όλα!




Πάγκοι με δραστηριότητες και πιτσιρικάκια τρελαμένα παντού! Να δημιουργούν, να βάφουν, να κόβουν, να χορεύουν!

Δασκάλες επί το έργον!



Όμως τέλεια ήταν η στιγμή που αποφασίσαμε να φτιάξουμε κουλουράκια με τα παιδιά.

Να εδώ το αγαπημένο μου Βικάκι με την γλυκιά Ολίβια που γνώρισα πρόσφατα!Ναι! Την ξέρετε όλοι, την διάσημη μαμά Bloger του  διάσημου "Είμαι Μαμά"!



Να κι εγώ...έτοιμη να φουρνίσω βρε!!!

Τα παιδιά...τι γέλιο, τι χαρά, τι φατσούλες τρυφερές κι αθώες που στρώθηκαν στη δουλειά με τόσο κέφι.Τα παιδιά πόσο με ξετρελαίνουν!


Ήταν τόσο τρυφερή η εικόνα των μαμάδων και των μπαμπάδων που βοηθούσαν τα μικρά τους με την ίδια προσήλωση, με χέρια απαλά και μια φροντίδα στο βλέμμα...



Τα πρόσωπα των μικρών τα σοβαρά, με το βλέμμα προσηλωμένο σε αυτό το ζυμάρι σαν να είναι μέσα του ο κόσμος όλος! Πόση προσήλωση.Τι μαγεία να τα κοιτώ...Να τα παρατηρώ καλά καλά και να μην τα χορταίνω!
Στο τέλος έμεινε η μαμά Βίκυ να πλάθει και να καθοδηγεί μαζί με τα αλευρωμένα καλικατζαράκια κι εγώ ...φούρνιζα και τραβούσα φωτογραφίες...Κοινώς...την έκανα, όπως πάντα!

Ήταν τέλεια και το εγχείρημα του Σχολείου στέφθηκε με επιτυχία, καθώς είχε πολύ πολύ κόσμο και όλα τα χρήματα θα προσφερθούν για τις ανάγκες του παιδικού χωριού SOS στο Φύλιρο.

Τέλειωσε...Μα για το τέλος αφήνω δύο συναισθήματα...μαγικά!
Το πρώτο αφορά τους γιούς μου...που μόλις μπήκαμε στο χώρο εξαφανίστηκαν με τους φίλους τους και όταν κάποιος με ρωτούσε που είναι τα παιδιά απαντούσα "κάπου εδώ γύρω" και το κάπου εδώ γύρω ήταν ένας τεράστιος χαοτικός χώρος γεμάτος ανθρώπους! Την τέταρτη ή πέμπτη φορά που το είπα κι αντιλήφθηκα ότι είχα να τους δω καμιά ώρα και δεν ανησυχούσα καθόλου άρχισα να χαμογελάω ηλίθια...Ω Θεέ μου δεν κυνηγάω πια παιδιά; 
Οι τύποι εμφανίστηκαν κάποια στιγμή για να γεμίσουν μπαταρίες με φαγητά και γλυκά κι ύστερα...εξαφανίστηκαν ξανά! Ω! Ναι! Δεν κυνηγάω πια παιδιά......κουβαλάω μόνο μπουφάν! Πέρασα στάδιο!!!

Το δεύτερο έχει να κάνει με αυτή τη μαγική αίσθηση του ανήκειν όπου μπαίνεις σε έναν τεράστιο χώρο γεμάτο ανθρώπους και κάνεις εκατό σφιχτές αληθινές αγκαλιές και νιώθεις..."σπίτι"!
Αυτοί οι άνθρωποι είναι πια και δικοί μου κι είμαι μια από αυτούς...περισσότερο "μαμά του Σχολείου" από ποτέ!


Να εδώ αυτή η κυρία. Η αγαημένη Βέτα! Παιδαγωγός και Δημιουργός του Σχολείου τη; Φύσης. Αυτή που μας εμπνέει μέσα από την δική της έμπνευση για ζωή κι αλληλεγγύη και χαρά κι άλλα πολλά.

Όλοι μαζί, είμαστε μια Κοινότητα.
Ευχαριστώ για όλα τα φιλιά τα ζουμερά, για όλες τις ασφυκτικές αγκαλιές, για όλα τα ψιθυριστά λόγια και τις χειρονομίες φροντίδας. Ευχαριστώ αυτή την Κοινότητα...Τελικά δεν αντέχω να ζω χωρίς να ανήκω σε μια Κοινότητα ανθρώπων.Η πρώτη που γνώρισα στη ζωή μου ήταν η Θ.Κ.Ιθάκη που με εκπαίδευσε σκληρά κι ουσιαστικά κι ύστερα είχα την τιμή να γίνω η αρχηγός της...κι εκεί έμαθα τι σημαίνει Κοινότητα!
...και τελικά μόνο μέσα σε Κοινότητες επιβιώνω, ζω, μοιράζομαι, χαρίζομαι, ξοδεύομαι, ανασαίνω, παίρνω, μαθαίνω, ωριμάζω...ζω!

Βγήκαμε από την γιορτή εκείνη, απόγευμα. Μια Θεσσαλονίκη όμορφη και μουντή, σχεδόν μελαγχολική. Μόλις μια ημέρα πριν όλη η πόλη ήταν στον αέρα.Θυμωμένη...μα το δικό μας απόγευμα όλα είχαν την ψευδαίσθηση της γαλήνης...



Ήμασταν μαζί! Χαρούμενοι, χαλαροί και πολύ κεφάτοι.
Στον δρόμο της επιστροφής δεν κρατήθηκα και όσο μπορούσα πιο γρήγορα προσπάθησα να απαθανατίσω την σπάνια στιγμή, όπου ο μεγάλος αγκαλιάζει τον μικρό του αδερφό...Συγκινήθηκα!!!


Τώρα που ξανακοιτώ την εικόνα καλύτερα...μπα...μάλλον κεφαλοκλείδωμα του κάνει! Πάει η συγκίνησης...

Καλημέρα αγαπημένοι...πλησιάζουμε στις γιορτές...Οργανωνόμαστε. Ανοίγουμε. Δεχόμαστε. Μπαίνουμε σε παρέες, δεν μένουμε μόνοι. Έχουμε πάρει αποφάσεις...Η ζωή είναι δυσβάσταχτη χωρίς ανθρώπους...
Άρα...αυτές οι γιορτές, θα είναι γεμάτες ανθρώπους! 
                                                                                              Κατερίνα
Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.