Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

September Blues...


Με κράτησαν σιωπηλή ο θυμός και μετά η απογοήτευση...Πάντα γράφω πως όταν κάτι είναι ζεστό αποφεύγω να το ακουμπάω, ως θέμα, ως σκέψη ή ως συναίσθημα. Αν έχω την πολυτέλεια του χρόνου την χρησιμοποιώ...οπότε κι αυτό έκανα.  Ο ιντερνετικός χώρος με θυμώνει καιρό τώρα μα τώρα ήρθε και κάτι παραπάνω από θυμός...ήρθε απογοήτευση, ήρθε αηδία, ήρθε ψέμα, ήρθε κοροιδία. Τι κάνω, γιατί το κάνω, που είμαι εγώ μέσα σε όλο αυτό...Ποιά είμαι; Τι δουλειά έχω εγώ μέσα σε αυτό το χαώδη κόσμο.Πως έμπλεξα με όλα αυτά τα αρπακτικά;
Έμεινα σιωπηλή. Σιωπηλή και σε απόσταση, πηγαία η ανάγκη.  Θα μπορούσα να μοιραστώ τόσα...Τόσα από αυτό το παράξενο καλοκαίρι. Τι κι αν ο ήλιος ξεθώριασε; Μέσα μου έχει ήλιο...


Μέσα μου φουσκώνουν κύματα.


Μέσα μου φοράω ακόμη τα χρωματιστά καλοκαιρινά χαϊμαλιά, σαν αυτά που φορούσαν οι γιοι μου όλο το καλοκαίρι και δεν τα αποχωρίστηκαν γιατί του τα έφερε η γιαγιά τους


και μέσα μου στέκομαι στην ακροθαλασσιά και κοιτάζω τα παιδιά και τα ανίψια μου να παίζουν βόλεϊ στην άμμο, μικρά και μεγάλα μαζί σε ένα παιχνίδι απίθανου γέλιου και πάθους από όλες τις ηλικίες.



Χαίρομαι τις ανιψιές μου που έγιναν μικρές κυρίες...Όμορφες. Θεέ μου πόσο όμορφες, πόσο φωτεινές. Όλα τα ανίψια μου είναι στα μάτια μου πλάσματα λατρεμένα, που τα  αγάπησα πριν ακόμη γεννηθούν...και η τωρινή τους εικόνα μου φέρνει δάκρυα.


Μέσα μου είμαι ακόμη στο πατρικό να παρακολουθώ τα αγόρια να κάνουν παλαβά και να πειραματίζονται με νέα παιχνίδια  στην αυλή


και παρακολουθώ τη γιαγιά να ξετρελαίνεται με τα καμώματα τους και να προσπαθεί να βγει selfie με τα εγγόνια της κι ακούω τα γαργαριστά τους γέλια!


Μέσα μου είμαι εκεί στο στρωμένο απογευματινό της τραπέζι να περιμένει τις φίλες της και να έχει γεμίσει τον χώρο με μαμαδίστικη ομορφιά και φροντίδα, όπως μόνο εκείνη ξέρει να την χαρίζει.



Μέσα μου είμαι στον Πλαταμώνα στο μπαλκόνι της γιαγιάς Μάχης απέναντι από τη θάλασσα, όπου είναι η παιδική χαρά κάθε γενιάς παιδιών.


Το πρόγραμμα πάντα ίδιο ολόκληρες δεκαετίες. Πρώτα δικό μας και τώρα των παιδιών μας. Μπάνιο, φαγητό, ύπνος μούσι και παιχνίδι, παιχνίδι, παιχνίδι, όλα τα ξαδέρφια μαζί.
Εμείς, τα πρώτα ξαδέρφια στο μπαλκόνι να τσουγκρίζουμε ποτήρια και να κατασπαράζουμε λιχουδιές της θείας Μάχης που πια πήρε προαγωγή σε γιαγιά Μάχη και τα δεύτερα ξαδέρφια να παλεύουν και να χοροπηδούν στους καναπέδες, όλα μαζί...κι ας έχουν να βρεθούν έναν ολόκληρο χρόνο. Όταν βρίσκονται είναι σαν να χώρισαν μόλις χθες!


Μέσα μου είμαι εκεί σε εκείνη τη στιγμή που ο μπαμπάς μου μου χάρισε ένα ροζ μπουμπούκι κι εγώ τον μάλωσα..."γιατί το έκοψες ρε μπαμπά! Δεν το λυπήθηκες;" κι εκείνος με κοίταζε με το χέρι απλωμένο...Μέσα μου είμαι σε εκείνη την στιγμή και την αλλάζω και του λέω "είναι πανέμορφο σ' ευχαριστώ" και πέφτω στην αγκαλιά του...


Μέσα μου είμαι εκεί κι είμαστε όλοι εκεί. Στην αυλή του πατρικού κι αν λέμε  αντίο το λέμε για λίγο. Ως την άλλη εβδομάδα, ως τον άλλο μήνα...όχι ως τον άλλο χρόνο γιατί κάθε φορά η σκέψη μου γεμίζει φόβους για όλα όσα νομίζω πως δεν προλάβαμε να πούμε και να κάνουμε...θα έχουμε άλλον ένα χρόνο;
Μέσα μου...το καλοκαίρι αρχίζει...όμως είναι ψέμα...Κρατήθηκα μακριά από όλα αυτά και το καλοκαίρι τελειώνει! Μαζί του έφυγαν όλοι οι αγαπημένοι...Μπαμπάς, μαμά κι αδερφή κι ανίψια και ξαδέρφια. Όλοι είναι πια μακριά.
Ο καθένας στη ζωή του, ξαναγυρίσαμε όλοι στο μικρό μας μονοπάτι...στραβό, ίσιο, ανηφορικό, εύκολο, δύσκολο...άγνωστο!
Μπήκα λοιπόν στο kapaworld μετά από όλη αυτή τη σιωπή....και βρήκα όλους εσάς. Γιατί ενώ εγώ σιωπούσα εσείς ήσασταν εδώ! Εδώ στο μικρό κήπο...στην χώρα των ΚαΠα.
Και συγκινήθηκα για την πίστη σας και την προσήλωση και τις επισκέψεις και τα μηνύματα, που δεν ενθάρρυναν να γράψω, δεν πίεζαν, δεν ρωτούσαν που είμαι και γιατί χάθηκα.Τα μηνύματα έλεγαν ... "είμαι εδώ". Ναι!Ο ιντερνετικός χώρος  έχει πολύ ψέμα...μα έχει κι εσάς. Κι εσείς είστε η αλήθεια μας...

Είμαι κι εγώ εδώ λοιπόν αγαπημένοι....
Με τις σκέψεις και τα σχέδια. Με την ελπίδα...
Θα είναι διαφορετική η φετινή χρονιά. Αλλιώτικη. Για όλους και για πολλούς από εσάς το ξέρω.
Θα είμαστε μαζί όμως...Μαζί όπως είμαστε τρία χρόνια τώρα.
Κι αν έχω τις μαύρες μου δώστε μου χρόνο...με έπιασε η θλίψη του Σεπτέμβρη. Θα το ξεπεράσω...μα μου είναι ακόμη δύσκολο να βγάλω την σαγιονάρα όχι από το πόδι...μα από το μυαλό!


Τι κρατάω από αυτό το παράξενο Καλοκαίρι το γεμάτο πνευματικότητα, και συναισθήματα βουτηγμένα σε σκοτάδι και φως.
Αυτή την εικόνα! Αυτός είναι ο κόσμος μου... αγαπημένοι. Αυτή η φωτογραφία τον αντικατοπτρίζει.

Αυτή η πελώρια στιγμή...τραβηγμένη από το χέρι της αγαπημένης μου Φανούλας, που έχουμε μοιραστεί απίθανα συναισθήματα μαζί κι έτυχε να βρεθούμε την μοναδική αυτή στιγμή, εκεί στην μικρή πλατεία στο Καζαβίτι, για να  μου κάνει αυτό το δώρο αποτυπώνοντας αυτή την εικόνα, που μου φέρνει δάκρυα απέραντης χαράς και θλίψης μαζί! Η οικογένεια μου....


Σας αφήνω με ένα τραγούδι αγαπημένο. Chris de Burgh, της γενιάς μου. Μέσα του κρύβει Φθινόπωρο και αντίο. Μέσα του κρύβει την θλίψη ενός μοναχικού ουρανού και την υπόσχεση, πως κάποιος θα είναι για πάντα εκεί να σε περιμένει. Πάντα και για πάντα αγαπημένοι, ας είμαστε όλοι τόσο τυχεροί να έχουμε κάποιον να μας περιμένει και κάποιον να περιμένουμε...Πάντα και για πάντα!
Σας ευχαριστούμε που μας περιμένατε...


Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Γενέθλια σε ένα ποτάμι...

Φέτος είχα την ανάγκη να δω το ποτάμι.Το απόλυτο ποτάμι! Το ομορφότερο όλων...Τον Ενιπέα! Τον έχω διασχίσει δυο φορές.Το φαράγγι του Ενιπέα είναι απλά μαγικό. Εννιά χιλιόμετρα απόλυτης φυσικής ομορφιάς. Έχω κάνει rappel στους καταρράχτες του, έχω κολυμπήσει στις βάθρες του, έχω κάνει βουτιές "μπόμπες" στα παγωμένα νερά του, έχω κάνει αιώρηση με σχοινιά από τις γέφυρες του, έχω κάνει κάθετη αναρρίχηση στα βράχια του, έχω κάνει flying fox στα γκρεμνά του. 



Ο Ενιπέας είναι γεμάτος θεραπευτικές αναμνήσεις για εμένα από  εκδρομές με την Θεραπευτική Κοινότητα Ιθάκη. Γεμάτος ιστορίες ανθρώπων που φτάνοντας εκεί στις όχθες του ένιωσαν ατρόμητοι κι άρχισαν τα extreme sports, βγαίνοντας από τη ζώνη ασφαλείας τους....Σαν κι εμένα! Στις όχθες του έζησα δάκρυα, πόνο, γέλιο, λύτρωση από φόβους, κάθαρση! 


Έχω πολλές κι απίθανες φωτογραφίες με όλες αυτές τις αξέχαστες στιγμές και συχνά τις βλέπουμε με τα παιδιά και εκείνοι ενθουσιάζονται με όλα αυτά. Τους υπόσχομαι συχνά πως θα πάμε μαζί να γνωρίσουν το ποτάμι αυτό.Το ποτάμι του Ολύμπου.Το ποτάμι της γενέτειρας μου.
Η ευκαιρία δόθηκε φέτος στα γενέθλια μου. Ήθελα να περάσουμε εκεί την ημέρα αυτή, την ξεχωριστή μου. Έριξα την ιδέα κι όλοι στην οικογένεια συμφώνησαν για να μου κάνουν το χατήρι.
Το τρελό αγόρι οργάνωσε όπως πάντα τα πάντα που αφορούσαν τις προμήθειες σάντουιτς, κρασιά, νερά, πετσέτες και αποφασίστηκε μιας και ήταν δύσκολο να διασχίσουμε το φαράγγι να πάμε ως την ιστορική Μονή Αγίου Διονυσίου με το αμάξι και μετά να κατεβούμε στο φαράγγι για να βρούμε μια ωραία ήσυχη όχθη και να καθίσουμε εκεί για πικ νικ και μπανάκι.

Ενιπέας...Το όνομα του στα αρχαία σημαίνει θορυβώδης και βροντερός και πλησιάζοντας τις όχθες του ήδη από μακριά καταλαβαίνεις το γιατί, αφού χρειάζεται πια να υψώνεις την φωνή σου για να ακούγεσαι και βέβαια στην αρχαιότητα θεωρούνταν ο ομορφότερος από τους ποτάμιους θεούς...όχι τυχαία!

Είναι  καταπληκτική εμπειρία, η γνωριμία με ένα ποτάμι.Το γνωρίζω καλά. Το είδα ξανά στα μάτια των παιδιών μου. Έχει κάτι το άγριο. Βγαίνει από μέσα ένα πάθος μια ανάγκη να αρχίσεις την εξερεύνηση, να πέσεις στα νερά και να αφεθείς, να χαθείς στις άγριες ρεματιές, να ανακαλύψεις κρυμμένα ρυάκια και μικρές λίμνες με στεκούμενα νερά, να πηδήξεις από καταρράχτες, να γίνεις ριψοκίνδυνος, να νιώσεις ατρόμητος. Τα μάτια χάνονται εκεί που το ποτάμι κυλά κι αναρωτιέσαι που πάει κι από που έρχεται και χωρίς να το καταλαβαίνει αρχίζεις να ακολουθείς τη ροή του, ψάχνοντας για την επόμενη στροφή, τον επόμενο μικρό καταρράκτη, την επόμενη βάθρα...κι είναι ασταμάτητο αυτό...Εννιά χιλιόμετρα μαγείας!



Με βελανιδιές, κουτσουπιές, φτελιές, πελώριους αγριοπλάτανους κι αιωνόβια έλατα και πανύψηλους κέδρους. Με μυρωδιές ρίγανης και μέντας παντού. Με μυρωδιές μελιού.



Μπήκαμε σε νερά χιονιού. Παγωμένα. Με χρώματα απίθανα ανάλογα με τις πέτρες ή τα βράχια στον πυθμένα της κάθε λιμνούλας.
Βαθύ άγριο μπλε.


Καταπράσινα.


Σχεδόν γαλανά.


Κρυστάλλινα, λευκά...και πάντα ολόδροσα και πεντακάθαρα.


Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν κι αφέθηκαν να παρασυρθούν.Ξυπόλητα, μόνο με τα μαγιό. Πάνω στα άγρια βράχια, μικρά αγέρωχα πλάσματα. Κολύμπησαν κι έπαιξαν στα παγωμένα νερά. 









Έπιασαν βατράχια και γυρίνους, κατέβηκαν καταρράχτες, σκαρφάλωσαν σε βράχια, περπάτησαν ξυποληταρία στο δάσος που ήταν σκεπασμένο με ένα χαλί από ξερά φύλλα.





Στο τέλος ξαπλώσαμε όλοι μαζί στις όχθες και φάγαμε τα τέλεια σαντουιτσάκια του Πα, ήπιαμε το κρασί που το ποτάμι μας κράτησε δροσερό και τσουγκρίσαμε τα ποτήρια κάνοντας ωδές...για υγεία και ευτυχία και μακροζωία και και και...και είπαμε λόγια και κάναμε σκέψεις που τις πήρε το ποτάμι και τις ταξίδεψε!




Μαζί με τα παιδιά ενθουσιάστηκαν κι οι γονείς μου. Δεν βούτηξαν παρά μόνο τα πόδια τους μιας και τα νερά ήταν παγωμένα μα βρήκαν την ευκαιρία να εξερευνήσουν μαζί με τα πιτσιρίκια και να τους δείξουν πολλά και να ξυπνήσουν οι παιδικές τους μνήμες τότε που οι ίδιοι ως παιδιά σκαρφάλωναν σε βράχια και βουτούσαν σε κρύα νερά κι έπιαναν βατράχια, στα δικά τους ορμητικά ποτάμια!





Στην αρχαιότητα τα ποτάμια θεωρούνταν πως είχαν δύναμη. Μια δύναμη συνδεδεμένη με εξαγνισμούς κι αναγεννήσεις. Σε όλη την πανέμορφη χώρα μας υπάρχουν ποτάμια πανέμορφα, συνδεδεμένα με καταπληκτικές ιστορίες, δοξασίες και μύθους.
Μα όλα έχουν μια κοινή βάση. Θεωρούνταν ιερά. Πηγές ζωής και γαλήνης για όλους, ακόμη και για τις ψυχές των νεκρών. Ο Ηράκλειτος έχοντας ως φιλοσοφικό του αντικείμενο  τον εσωτερικό ρυθμό, αναφέρει πως η κίνηση του γίγνεσθαι εκφράζεται με την συνεχή ροή του ποταμού και του νερού που ανανεώνεται.




Δεν είναι τυχαίο το ότι οι αρχαίοι φιλόσοφοι αρέσκονταν να φιλοσοφούν και ανταλλάσσουν ιδέες σε τοπία με φυσικό κάλος και τρεχούμενο νερό.

Τα ποτάμια είναι γεμάτα ζωή, γεμάτα ένταση, γεμάτα σιωπή...ανάλογα σε ποια όχθη του, θα επιλέξεις να σταθείς. Το νερό που κυλά εξαγνίζει, καθαρίζει, παίρνει μαζί του το κακό, το ταξιδεύει, το παιδεύει, το χτυπά με ορμή στα βράχια και στους καταρράκτες του.Το νερό που κυλά δεν αφήνει τίποτε να σταθεί  και να βαλτώσει. Δεν είναι τυχαίο το ότι τα βράχια γύρω από τις κοίτες των ποταμών που τρέχουν με ορμή, είναι γεμάτα βρύα, μα δεν έχουν γλίτσα. Δεν γλιστρούν.
Η ορμή του μπορεί να σε παρασύρει, μα σπάνια το γλίστρημα από τα βράχια του...κι αυτό...αυτό έχει μεγάλη διαφορά. Όπως και στη ζωή!

Προσέχεις για να μην γλιστρήσεις...μα πρέπει να σεβαστείς μια ορμή που δεν γνωρίζεις, δεν ορίζεις, δεν μπορείς να υπολογίσεις μέχρι να βάλεις το πόδι στο νερό. Και τότε...πρέπει να εμπιστευτείς, είτε τα πόδια σου...ή κάποιο χέρι που σε κρατά γερά. 


Γιατί είναι εύκολο να φροντίσεις να μην γλιστρήσεις...μα ακόμη κι αν γλιστρήσεις δεν πειράζει στα αλήθεια...Δεν είναι τρομακτικό το ίδιο το γλίστρημα, μα το ότι μπορεί να σε οδηγήσει σε ένα σημείο όπου το ποτάμι είναι θυμωμένο...και στ' αλήθεια...κανείς δεν θέλει να βρεθεί μόνος σε ένα θυμωμένο ποτάμι!

Τον Αύγουστο το ποτάμι δεν έχει μέσα του μεγάλο θυμό μα περισσότερο έναν ενθουσιώδη βόμβο. Μια ελεγχόμενη δύναμη...Τα νερά είναι παγωμένα μα ο ήλιος είναι μαγικός και τα βράχια καίνε. Σε μεριές μεριές σχηματίζονται μικρές λίμνες που μοιάζουν βγαλμένες από  κήπους ιαπωνικής αρχιτεκτονικής  και σε άλλες μεριές νιώθεις σαν να βρίσκεσαι στην άγρια δύση και να ζεις σε μια ταινία.



Τον Αύγουστο, το ποτάμι μας είναι σχετικά ήρεμο, μα πάντα...μπορεί να γίνει αναπάντεχα επικίνδυνο!
Έστειλα εκεί τα μηνύματα μου την ξεχωριστή μου αυτή, συμβολική ημέρα. Έκανα τους εξαγνισμούς μου, τις εσωτερικές θυσίες μου, έστειλα μακριά τους φόβους μου και κολύμπησα στα όνειρα μου...τα μαγικά!

Ήταν μια ξεχωριστή ημέρα. Γεμάτη ομορφιά, γεμάτη περιπέτεια και μάτια λαμπερά. Αφήσαμε το βουνό, κι ανηφορίσαμε αργά το απόγευμα πια το απότομο μονοπάτι για τον Άγιο Διονύσιο.
Η βραδινή γενέθλια τούρτα μου κόκκινο βελούδο και τα κεράκια μου, γράμματα που έγραφαν..."don't ask"...Τα έσβησα με ενθουσιασμό και πίστη...πως το ποτάμι με άκουσε!


Ακολουθήστε τα μονοπάτια των ποταμών μας αγαπημένοι. Γνωρίστε τα ποτάμια που ζουν και κυλούν ανάμεσα μας και  είναι πηγή ζωής μας...Ποτάμια που έχουν υπάρξει ιεροί τόποι των προγόνων μας. Που μπορούν να γίνουν μαγικοί τόποι των παιδιών μας! 


Το ποτάμι  χαρίζει πολλά, κάθε φορά καινούρια αφού σύμφωνα με τον Ηράκλειτο:  "κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δυο φορές, αφού κάθε φορά το ποτάμι αλλάζει"...
και η αλλαγή του ποταμού σε υποχρεώνει στη δική σου αλλαγή...γιατί, μόνον έτσι θα μπορέσεις να επιβιώσεις μέσα του και να τον διασχίσεις...αλλάζοντας!


Καλημέρα αγαπημένοι! Σας ευχαριστώ για τις ευχές...Σας στέλνω τις δικές μου!

"Τα πάντα ρει"... όλα είναι ροή οπότε, διασχίστε ποτάμια...αλλάξτε ρότα, κατεύθυνση, τρόπο, σκέψη, στόχο. Αλλάξτε. Το προστάζει το ποτάμι...κάθε ποτάμι!Η αλλαγή δεν είναι απλά επιβίωση...είναι εξέλιξη, είναι γνώση, είναι αγάπη, είναι η ίδια η ζωή!
                                                                                              Κατερίνα