Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Νυχτερινός Ημιμαραθώνιος...ένας στόχος, όνειρο!

Το τρέξιμο εδώ και μήνες είναι τρόπος ζωής για εμένα. έτρεχα και παλιότερα κατά καιρούς χαλαρά, γιατί μου άρεσε, μα πάντα χωρίς να παρά ζοριστώ.
Άρχισα να τρέχω εντατικά τον Γενάρη. Με ανάγκασε το ότι πήρα βάρος. Αρκετό βάρος. Μετά από χαλαρές προσπάθειες δίαιτας και κόντρα δίαιτας και αποτυχημένα ξεκινήματα που δεν κρατούσαν πολύ, αποφάσισα να πάρω τον εαυτό μου στα σοβαρά κι άρχισα να προσπαθώ να γυμναστώ λιγάκι για να υποστηρίξω το σώμα μου στην προσπάθεια μου να χάσω κιλά...Όλο αυτό ήταν ένα κοπιαστικό ταξίδι, μα άξιζε και σύντομα θα το μοιραστώ μαζί σας.
Είμαι  μείον 12 κιλά πια και με κάμποσα χιλιόμετρα γραμμένα στο "κοντέρ".

Πριν λίγους μήνες κάπου στις αρχές καλοκαιριού είδα την ανακοίνωση για τον Νυχτερινό Ημιμαραθώνιο. Είχα μόλις κατακτήσει τα 15 χιλιόμετρα και φώλιασε μέσα μου μια κρυφή επιθυμία και μια ελπίδα ότι ίσως και να μπορώ.
Είχα βοήθεια πολύ από φίλους κι ανθρώπους που με διακινούσαν, όμως οι μεγάλοι εμπνευστές μου, ένας άνθρωπος αγαπημένος ο Σέργιος, που είναι Μαραθωνοδρόμος και με τσίγκλιζε ασταμάτητα κι ένας φίλος μακρινός από το Λύκειο ο Πέτρος, που είναι Υπερμαναθωνοδρόμος, παρακολουθώ τις περιπέτειες του από το ίντερνετ και κάθε φορά ενθουσιάζομαι.
Μεγάλο κίνητρο και οι δύο, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο. 

Θεσσαλονικη
Μπήκε ο Σεπτέμβρης και σχεδόν κάθε μέρα ο Πα, με ρωτούσε."Θα γραφτείς για το Νυχτερινό;"
"Δεν ξέρω, θα δούμε. Ίσως αύριο". Κάθε μέρα η ίδια απάντηση, μέχρι που ο Πα άρχισε να προσθέτει και κάτι άλλο..."Θα χάσεις την ημερομηνία και θα το μετανιώσεις".
Δεν απαντούσα σε αυτό...Ήθελα. Ήθελα πολύ, μα φοβόμουν. Άλλο να τρέχεις για τον εαυτό σου κι άλλο σε μια επίσημη διοργάνωση. Η έκθεση, ο φόβος της αποτυχίας και της απογοήτευσης...με μπέρδευαν, με έκαναν να διστάζω. Ποια ήμουν εγώ να σταθώ δίπλα σε ανθρώπους που τρέχουν χρόνια κι έχουν γράψει χιλιόμετρα; Έτσι το έβλεπα τότε...
Ίσως να δοκίμαζα στα πέντε χιλιόμετρα για αρχή, έλεγα στον εαυτό μου για να νιώσει καλύτερα.

Αρχές Οκτώβρη πια κι ο καιρός πλησίαζε. Είμαι καθ οδόν για να πάρω τον Άγγελο από το σχολείο, όταν δέχομαι ένα τηλεφώνημα. 
Είναι από μια εταιρεία φίλων...Μια μεγάλη σημαντική εταιρεία που στον Ημιμαραθώνιο θα ήταν επίσημοι υποστηρικτές. Οι ιδιοκτήτες είναι πρόσωπα που έχουν την αγάπη και την απεριόριστη εμπιστοσύνη μου. Άνθρωποι που αγαπώ και σέβομαι και μου κάνουν μια επίσημη πρόταση. Να τρέξω στον Ημιμαραθώνιο με την μπλούζα τους....Έβαλα τα γέλια. Αλήθεια μου φάνηκε πως μου έκαναν πλάκα....μα όχι! Ήταν μια σοβαρή πρόταση...κι έτσι μέσα σε λίγα λεπτά φούσκωσα κι ένιωσα υπέροχα δυνατή και χωρίς να το σκεφτώ είπα ναι! Ναι, ναι, ναι! Θα τρέξω....
Έκλεισα το τηλέφωνο κι ήμουν μπερδεμένη...τι έγινε ρε παιδιά; Θα τρέξω;

Άρχισα να γυμνάζομαι πιο εντατικά, να διατηρώ ένα πρόγραμμα διατροφής κι άρχισα να σκέφτομαι πως έκανα βλακεία. Δεν ήμουν αθλήτρια, τώρα έχω μια ευθύνη να τρέξω για την εταιρεία των φίλων κι αν τους απογοητεύσω; Κι αν λίγο πριν πάθω κάτι; Αν συμβεί  κάτι και δεν μπορέσω, δεν αντέξω, δεν τερματίσω, δεν φανώ αντάξια των προσδοκιών...αυτοί που θα υποστήριζαν τη συμμετοχή μου; Αυτοί όλοι που έμαθαν πως θα τρέξω και μου έλεγαν "μπράβο ρε τι απόφαση!" και άλλοι που ξαφνιάζονταν και με κοιτούσαν σαν να μην ήμουν καλά;...Μήπως τελικά δεν ήμουν καλά;

Λίγες μέρες πριν έλαβα την μπλούζα και το νούμερο μου...Ένιωσα ένα πελώριο κύμα χαράς. 


Θα έτρεχα με τα κατακόκκινα χρώματα της Inter-truck! Μιας εταιρείας που η δουλειά της είναι οι διεθνείς μεταφορές. Μιας εταιρείας που ο δρόμος και το ασφαλές ταξίδι είναι ο στόχος. Μια εταιρείας που ξέρει τι θα πει προορισμός, χρόνια τώρα. Να πω την μαύρη μου αλήθεια η Ιnter-truck ήταν η πρώτη που σκέφτηκα όταν στο περσινό ταξίδι στην Γερμανία μείναμε στο δρόμο με την περιπετειώδη εξέλιξη του αμαξιού μας...Στη μέση της Σερβίας σκέφτηκα πως όλο και κάποιο φορτηγό της εταιρείας θα είναι κοντά για να μας σώσει και να μας φτάσει στον προορισμό μας, για να κάνουμε Χριστούγεννα με τον παππού και τη γιαγιά....Ευτυχώς δεν χρειάστηκε, μα αν χρειαζόταν το ξέραμε πως θα μπορούσαμε να ακουμπήσουμε πάνω τους, όχι μόνο γιατί είναι επαγγελματίες που σεβόμαστε, μα γιατί είναι κι οι φίλοι που αγαπάμε!
Σκέφτηκα πως είναι συμβολική όλη αυτή η σύνδεση. Ο δρόμος, το ταξίδι, ο προορισμός, η προσπάθεια, η καταπόνηση, η επιτυχία...

Ήταν πια αργά για να κάνω πίσω...δεν ήθελα να κάνω πίσω! Ήμουν ήδη περήφανη. Μια ημέρα πριν και πάλι οι αγαπημένοι μας από την Inter-truck, μου στέλνουν αυτό το υπέροχο μήνυμα...και με αυτό στην ψυχή μου ξεκίνησα την μεγάλη μέρα!


Όλη η προετοιμασία ήταν μαγική.Τα ρούχα μου διπλωμένα καθαρά, με περίμεναν. Η ζώνη έτοιμη, τα παγούρια γεμάτα. Μια μπάρα δημητριακών στο τσεπάκι, το λαδάκι για τα χείλη μου που στεγνώνουν. Το κινητό και το mp3  φορτισμένα, τα λαστιχάκια για τα μαλλιά μου στους καρπούς. Όλα έτοιμα!
Ήρθε ο Σέργιος με το αμάξι...ο συνοδοιπόρος μου στην μεγάλη και νέα για εμένα προσπάθεια κι άρχισε το πρωτόγνωρο αυτό ταξίδι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.



Κόσμος χιλιάδες. Μια πόλη στο πόδι. Χρώματα, μουσική, χαρά και πανηγύρι. Ένας απίθανος δροσερός και δυνατός Βαρδάρης, έκανε την Θεσσαλονίκη να χορεύει σε τρελούς ρυθμούς. Τα κλαδιά των δέντρων σείονταν, τα φύλλα χόρευαν ρυθμικά στον αέρα, το κύματα αναδεύονταν και η θάλασσα σκούρη μπλε, άγρια και πανέμορφη. Ο ήλιος λαμπερός. Μια υπέροχη ημέρα. Μια πόλη γεμάτη φως και χρώμα.Την λατρεύω αυτή την πόλη! 


Ξαφνικά ένιωσα μέλος μιας παρέας. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, ήταν εκεί. Με αθλητική περιβολή, με μπαντάνες και σακίδια, με κέφι και αγκαλιές και χτυπήματα ενθαρρυντικά στην πλάτη. Που ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Που ζει κρυμμένη όλη αυτή η αθλητική κοινότητα...κι εγώ τι δουλειά είχα ανάμεσα τους; Ξεχώριζα; Φαινόταν η ατζαμοσύνη κι ο φόβος μου;

φωτο της αγαπημένης μου Αλεξάνδρας
Ο Σέργιος...σύντροφος. Έκανε ασταμάτητες ανόητες γκριμάτσες για να γελάω, μα ήταν τόσος ο ενθουσιασμός μου που δεν μπορούσα ούτε την φωτογραφική να κρατήσω σταθερή.Τα χέρια μου έτρεμαν. Όχι δεν είχα πια αγωνία...ήθελα να αρχίσει!κι εκεί καθώς παρατασσόμασταν μια λέξη...

γκριμάτσα αγωνίας....ξεκινάμεεεε
Υπάρχουν στιγμές και λόγια που  μοιραζόμαστε με ανθρώπους. Φόβους που σε ανύποπτο χρόνο εκφράσαμε.Τι σημαντικό να ακούν οι άνθρωποι. Να ακούν και να θυμούνται! 
Εκεί λοιπόν ακριβώς...ο Σέργιος γύρισε και μου είπε μια φράση κλειδί που εμείς κι άλλοι αλαφροίσκιωτοι σαν εμάς ξέρουμε καλά τι σημαίνει..."Σήμερα η χελώνα θα νικήσει το λαγό!"

Τι θυμήθηκε!... Άρχισα λοιπόν να τρέχω...Για το κορίτσι εκείνο που έζησε για χρόνια πιστεύοντας πως είναι λάθος να είσαι χελώνα...πως είναι βάρος να ζεις σαν χελώνα, πως αργός σημαίνει βλάκας, πως μια χελώνα ποτέ δεν θα μπορούσε να νικήσει έναν λαγό!
Λαγός και χελώνα ξύπνησαν μέσα μου...Ο ένας με έπαρση με περιγελούσε κι η άλλη με κόπο έσερνε το βαρύ φορτίο της κι εγώ απλά άρχισα να τρέχω για εκείνο το κορίτσι.

Δεν ήξερα τίποτε. Πως να τρέξω, τι να κάνω, που να πάω...Ακολουθούσα με εμπιστοσύνη τον Σεργιο και το φίλο του που έτρεχαν μαζί, μέχρι που θυμήθηκα όλες τις συμβουλές του να μην παρασυρθώ από τον ενθουσιασμό και να κρατήσω χαμηλά τη μπάλα  και γρήγορα κατάλαβα πως δεν μπορούσα να ακολουθήσω τον ρυθμό τους. Έμεινα πίσω κάνοντας του νόημα να μην ανησυχεί για εμένα και να φύγει μπροστά...
Αυτή ήταν η δική μου προσπάθεια και μόλις άρχιζε.


...Άνθρωποι που τρέχουν και ασχολούνται για χρόνια μπορεί να νιώθουν πόσο υπερβολικά τα έζησα όλα. Πόσο υπερβολικά τα περιγράφω...στο κάτω κάτω δεν έτρεξα και Μαραθώνιο, ούτε έπαιρνα μέρος στους Ολυμπιακούς. Μα για εμένα...που ήμουν γεννημένη χελώνα, αυτό που ζούσα ήταν πελώριο!
Τα συναισθήματα ξυπνούσαν ένα ένα. Έρχονταν σαν κύματα και με σάρωναν. Ο ρυθμός μου απίστευτα σταθερός, δεν πίεζα καθόλου τον εαυτό μου για να μην κουραστώ και για να το απολαύσω. 

Πρώτα ήρθαν τα χειροκροτήματα κι οι επευφημίες με σφυρίγματα και φωνές και ένιωσα έναν διαφορετικό παλμό. Ξάφνου πέρασαν από δίπλα μου σε μια διαχωριστική λωρίδα με απίθανη ταχύτητα αναπηρικά καρότσια από αθλητές που τα κινούσαν με τα χέρια τους. Οι υπόλοιποι αθλητές φώναζαν και χειροκροτούσαν επίσης. Ήθελα να ουρλιάξω κι εγώ από συγκίνηση. Ήθελα να φωνάξω "αφού μπορείς εσύ μπορώ κι εγώ"! Δεν είχα επιλογή παρά μόνο να μπορώ...Αυτό το συναίσθημα δεν θα το ξεχάσω ποτέ!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ: 
Τα πρώτα χειροκροτήματα και τους φίλους εκεί όλους παραταγμένους που μας περίμεναν κι όχι απλά φώναζαν μα ούρλιαζαν το όνομα μου και χειροκροτούσαν με τα χέρια ψηλά. Θυμάμαι την έκπληξη σαν άκουγα το όνομα μου από τόσους ανθρώπους μαζί "Κατερίνααααα εδώ εδώ!" μαζί με χαρούμενες τσιρίδες κι ευχές  και οι άνθρωποι που έτρεχαν δίπλα μου γύριζαν να με κοιτάξουν και γελώντας μου έλεγαν "μπράβο ρε Κατερίνα!"
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους γιους μου να τρέχουν μέσα  στον αγωνιστικό χώρο με τα χέρια απλωμένα και τα μάτια πελώρια φωνάζοντας " Η ΜΑΜΑ, Η ΜΑΜΑΑΑΑ". Ήθελα να κλαίω να κλαίω να κλαίω!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους εθελοντές.Τις φωνές τους, να παρακινούν, να συντροφεύουν. "Έλα μια μπανάνα ξεπουλάωωωω", "πάμε πάμε πάμε δυνατάαααα", "ελά μπορείς τρέξε τρέξε", "νερό! μην σταματάς είναι ανοιχτό το κράτησα δροσερό για σένααα", "είσαι στο τέλος συνέχισε", "δεν τα παρατάμε τώρααααα", "είσαι κοντά, είσαι κοντά"...φωνές μέσα στο σκοτάδι και μια αίσθηση πως όλοι αυτοί είναι εκεί για εμένα. Για την φροντίδα μου, την εμψύχωση και  την ασφάλεια μου. 
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις σφυρίχτρες τους, τα ταμπούρλα να χτυπούν ρυθμικά, τα νέον φώτα που κρατούσαν και μας έδειχναν το δρόμο παρακινώντας μας ασταμάτητα, δίνοντας μας δύναμη.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα ασθενοφόρα παραταγμένα σε μεριές μεριές και τους νοσηλευτές όρθιους έξω να σε κοιτούν στα μάτια και να περιμένουν ένα νεύμα, για ανάγκη, για βοήθεια.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ κάποια στιγμή που είχα αρχίσει να κουράζομαι πέρασα από ένα σημείο και άνθρωποι άρχισαν να με χειροκροτούν, ποιόν εμένα!Τα πόδια μου άρχισαν πάλι να πετούν...και εκεί σκέφτηκα πως αυτό το χειροκρότημα ήταν η ντόπα μου.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την σιωπή σε δρόμους απόμακρους και σκοτεινούς που άκουγα μόνο τα φύλλα των δέντρων και τα παπούτσια των συνοδοιπόρων  ακούγονταν τακ τακ τακ, σαν αμέτρητες στάλες βροχής. 
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την σκέψη πως δεν θα ξαναδώ ποτέ πια την πόλη αυτή με τα ίδια μάτια, καθώς έτρεχα στους τεράστιους καθαρούς δρόμους της, μεθυσμένη από ευτυχία. 


Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους περαστικούς και τους θεατές.Τα μακριά δυνατά χειροκροτήματα και τα
"μπράβο μπράβο" και τα χαμόγελα από ανθρώπους άγνωστους.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ στα τελευταία χιλιόμετρα μια γυναίκα στην Λεωφόρο Νίκης βγήκε μπροστά μου με μια μεγάλη μηχανή και με ξάφνιασε τραβώντας μου μια φωτογραφία.Την ώρα που περνούσα δίπλα της μου είπε " μπράβο για το κουράγιο και την δύναμη"...της χαμογέλασα και σκέφτηκα πως θα πρέπει να φαινόμουν πολύ χάλια!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αίσθηση στο τέλος πως είμαι η τελευταία. Πως μετά από εμένα ξεστήνουν τους πάγκους και φεύγουν. Σκεφτόμουν πως όλοι στο τέρμα μπαΐλντισαν να με περιμένουν και μόλις τερματίσω θα αρχίσουν να μαζεύουν τις εγκαταστάσεις μουρμουρίζοντας θυμωμένα που άργησα τόσο...
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους αθλητές που αγωνίζονταν για το χρόνο και περνούσαν δίπλα μου σαν βολίδες και θαύμαζα την ομορφιά και ζήλευα την δύναμη τους. 
Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια φωνή πίσω μου σαν αρχέγονο μουγκρητό καθώς δυο αθλητές έτρεχαν δίπλα δίπλα προς την κορδέλα δίνοντας τα όλα και προσπαθώντας να περάσουν ο ένας τον άλλο. Φώναζαν από την ένταση κι ένιωθα πως αν βρισκόταν κάτι ή κάποιος στο δρόμο τους θα το παράσερναν σαν βότσαλο. Η δύναμη που έβγαζαν ήταν τρομακτική! 
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα τελευταία χιλιόμετρα που ένιωθα τον απόλυτο πόνο στα δάχτυλα των ποδιών μου. Λίγες ημέρες πριν είχα αφαιρέσει τα τραυματισμένα νύχια μου και τα γυμνά δάχτυλα με πονούσαν φριχτά. Ο πόνος εστιαζόταν εκεί και μόλις έπαιρνα το μυαλό μου αλλού, ο πόνος  έφευγε.
Δεν θα ξεχάσω πως μετά από λίγο δεν ήξερα που πονάω πρώτα. Πονούσα παντού ασταμάτητα κι εκεί σκέφτηκα πως ο φίλος Πέτρος την ίδια ακριβώς ώρα έτρεχε μέσα στη νύχτα στο βουνό, στα 100 miles rout  Rodopi Advendurun...Μου έκανε καλό αυτή η σκέψη καθώς η δική του προσπάθεια ήταν οχταπλάσια της δικής μου. Ένιωσα αλληλεγγύη. 
Σταμάτησα να τρέχω με το σώμα, έτρεχα πια μόνο με το μυαλό. Το σώμα απλά το κρατούσα όρθιο με την μπάρα δημητριακών που έτρωγα σιγά σιγά και το νερό που έπινα γουλιά γουλιά. Το σώμα ήταν το εργαλείο...το μυαλό ήταν το καράβι μου...κι αν βούλιαζε θα βούλιαζε το όνειρο!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ στο τέλος που ένιωθα μούδιασμα και βλέποντας δίπλα μου ανθρώπους να σταματούν λίγο για να περπατήσουν, μου έμπαιναν ιδέες να σταματήσω κι εγώ και σκεφτόμουν "όχι, δεν θα περπατήσεις, συνέχισε να τρέχεις, δεν υπάρχει αυτή η επιλογή, τρέχα". Κοιτούσα το ρολόι μου..."3 χιλιόμετρα ακόμη, ενάμιση, ένα....και φτάνεις φτάνεις...μην σταματάς."
Δεν θα ξεχάσω ποτέ 100 μέτρα πριν το τέλος ένας συνοδοιπόρος μπροστά μου  περπατούσε σχεδόν κουτσαίνοντας με το σώμα γερμένο και πίσω από το κοινό μια φωνή αντρική να του φωνάζει χειροκροτώντας ρυθμικά..."30 βήματα, μην σταματάς έμειναν μόνο 30 βήματα, συνέχισε" και μετά πιο δυνατά.."σε σένα το λέω σε βλέπωωωωω είσαι στο τέλος φίλεεεε"!

Ήταν ότι πιο συγκινητικό έχω ζήσει...εκεί λίγο πριν το τέλος που πέρασα την γραμμή με το χρονόμετρο να μου δείχνει 2 ώρες και 20 λεπτά ακριβώς στο χρόνο που ήξερα πως αντέχω και νιώθοντας απίθανη ανακούφιση καθώς πέρασα πια στην πίσω πλευρά...και έψαχνα σε πρόσωπα άγνωστα, να βρω κάποιον γνωστό μου. 
Άκουσα το Σέργιο από την απέναντι πλευρά, να φωνάζει το όνομα μου και με αγκάλιασε κι ήμουν στα χαμένα καθώς μια κοπέλα με πλησίασε και μου είπε "Φόρεσε το. Τα κατάφερες. Συγχαρητήρια" περνώντας μου ένα μετάλλιο στο λαιμό και μετά μια άλλη φωνή του Σπύρου, ενός ανθρώπου που είχαμε γνωριστεί λίγο πριν την εκκίνηση που μου φώναζε από μακριά "Κατερίνα τερμάτισες! Τα κατάφερες Κατερίναααα!"... Δεν μπορούσα ούτε ευχαριστώ να του πω από το σάστισμα καθώς τότε το ένιωσα στο πετσί μου! Ήταν αλήθεια...Ήμουν αποκαμωμένη, μα τα είχα καταφέρει.

Η πρώτη μετά τον τερματισμό  εικόνα στο instagram
Εκεί στο υπέροχο τέρμα μείναμε για ώρα με το Σέργιο να περιμένουμε τις οικογένειες μας που έτρεχαν στα πέντε χιλιόμετρα, με τον αγαπημένο μας Σύλλογο Δέντρο Ζωής. Με κόπο έκανα τις διατάσεις  που ήταν οι πιο επίπονες που έχω κάνει. Έβγαλα για λίγο τις κάλτσες και η εικόνα των δαχτύλων μου με τρόμαξε, μα ο πόνος είχε πάψει πια να με ενδιαφέρει...
Όλοι γύρω απίστευτα κουρασμένοι, ιδρωμένοι και λαμπεροί!Τυλιγμένοι με τα σελοφάν τρώγαμε μπισκότα και πίναμε χυμούς και μιλούσαμε για την εμπειρία. Δεν χόρταινα να κοιτάζω τον κόσμο. Ήμουν κι εγώ ανάμεσα τους. Κομμάτι αυτού του κόσμου, στην πίσω πλευρά του τέρματος. Εκεί που μοιράζουν μπισκότα και μετάλλια..

Ήταν σαν να ζούσα πια σε όνειρο. Η κούραση με είχε καταβάλει, αρχίσαμε να συναντιόμαστε με άλλους φίλους και στο τέλος σηκώθηκα με κόπο για να τραβήξω μερικές αποτυχημένες φωτογραφίες της υπόλοιπης παρέας μας που έτρεχε με το υπέροχο πανό του Συλλόγου μας. 
"Σκέψου. Ονειρέψου. Πίστεψε.Τόλμησε".

Φωτογραφία τραβηγμένη από μέλος του Συλλόγου
Μου έφερε δάκρυα, γιατί αυτό μόλις είχα ζήσει. Μια κρυφή αδύναμη σκέψη που έγινε όνειρο, με πολλή και επίπονη δουλειά μεταλλάχθηκε σε πίστη στον εαυτό μου που ήταν η βάση για να πατήσω, να  πάρω το ρίσκο και να τολμήσω να ζήσω όλο αυτό το ταξίδι!
Περνούσαν δίπλα μας άνθρωποι που έσπρωχναν αναπηρικά αμαξίδια, με γέλια με χαρές με σφυρίχτρες, γονείς που έτρεχαν με τα μωρά τους κυλώντας παιδικά καροτσάκια. Μαμάδες και μπαμπάδες με παιδιά και φίλους αγκαλιασμένους και μηνύματα αγάπης και συμπαράστασης παντού κι ανάμεσα τους τα δικά μου παιδιά με τους φίλους τους να γελούν και να πέφτουν στην αγκαλιά μου...Θεέ μου! Τι πανηγύρι χαρούμενο...Τι δώρο!


Στο τέρμα της διαδρομής οι αγκαλιές μας. Η Βέτα από το αγαπημένο Σχολείο της Φύσης που ήταν σύσσωμο όπως πάντα και με τρελή ενέργεια, με τους δασκάλους να έχουν πάρει διάφορα πιτσιρίκια παραμάσχαλα. Τα κορίτσια και οι φίλοι,  η Ελένη μου από την Inter-truck, με τις κόρες και τις πάντα πελώριες αγκαλιές και τα γενναιόδωρα λόγια της. 


Τα αγόρια μου...και ο μπαμπάς τους που ήταν μαζί τους φρουρός, για να μπορώ εγώ να κάνω την τρέλα μου...Η μισή προσπάθεια δική του καθώς όλες αυτές τις ώρες προπόνησης εκείνος κρατά τη θέση μου στο σπίτι μας!


Τερμάτισα και  κέρδισα ένα μαγικό ταξίδι. Έδωσα μια εικόνα στα παιδιά μου που έχει χαραχτεί. Με κοιτούν με θαυμασμό αλλιώτικο. Ο Άγγελος μου ζήτησε να τρέξουμε μαζί και να τον αφήνω να έρχεται μαζί μου κάποια Σαββατοκύριακα που τρέχω. Δώσαμε υπόσχεση την επόμενη φορά στα πέντε χιλιόμετρα να τρέξουμε μαζί. Μόνο αυτό είναι πελώριο κέρδος, η εικόνα της προσπάθειας και την συμμετοχής όπως φαίνεται στα μάτια των παιδιών μας. 

Τερμάτισα μα το κέρδος ήταν το ότι ξεκίνησα. Εκεί χρειάστηκε δύναμη, εκεί στα πρώτα δύσκολα μέτρα, όπως σε κάθε προσπάθεια...
Το δύσκολο ήταν όταν τον Γενάρη που με τα 12 παραπάνω κιλά μου και το αγύμναστο μαλθακό σώμα μου, ξεκινούσα να τρέχω 200 μέτρα και κουραζόμουν κι απογοητευόμουν και κάθε πρωί ξεκινούσα ξανά!  Τότε δεν μπορούσα να διανοηθώ πως σε δέκα μήνες θα έβγαζα 21 χιλιόμετρα. Οπότε όπως λέει κι ο γνωστός συγγραφέας στον χώρο του αθλητισμού John Bingham, το θαύμα δεν είναι στο ότι τερμάτισα. Το θαύμα είναι στο ότι είχα το κουράγιο να ξεκινήσω...


Όλες τις μεγάλες στιγμές στη ζωή μου, όλες τις φορές που ένιωθα πως έκανα κάτι μεγάλο και σημαντικό πάντα αυτό, εμπεριείχε και σωματική υπέρβαση. 
Στιγμές που ένιωθα κάθε συναίσθημα σε όλη του την ένταση. Οι γέννες των παιδιών μου, οι αναβάσεις μου στον Όλυμπο, τα περάσματα στο φαράγγι του Ενιπέα και τα extreme sports, εκδρομές και περιπέτειες με το τρελό αγόρι, οι εφηβικοί αγώνες κολύμβησης όπου πήρα τα πρώτα και μέχρι προχθές τα τελευταία μου μετάλλια...

Σε όλες τις πιο δυνατές μου στιγμές συμμετείχε και το σώμα μου. Με πόνο, με παραίτηση, με υπερβάσεις αξέχαστες. Ακόμη κι οι στιγμές που το εγκατέλειπα ή  με εγκατέλειπε ακόμη κι αυτές οι στιγμές ήταν στιγμές γεμάτες μαθήματα. 
Μέσα από τον τρόπο που αντιδρά το σώμα μου έμαθα πολλά, μέσα από τον τρόπο που επεμβαίνει το μυαλό μου έμαθα ακόμη περισσότερα. 
Θυμάμαι στιγμές σύγκρουσης λίγα μόλις χρόνια πριν όταν πίστευα πως αυτό το σώμα με πρόδωσε. Όταν ήμουν άρρωστη και φοβόμουν για πολλά ακόμη και για το αν θα ήμουν εδώ την επόμενη ημέρα. Ένιωθα την παραίτηση σε κάθε μου κύτταρο. 
Ένιωθα τον λαγό να με κοιτά από μακριά με περιφρόνηση. Ένιωθα τον φόβο να μετατρέπει το σώμα μου σε ένα μπερδεμένο κουβάρι...μα η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που ένιωθα πως το σώμα αυτό με είχε προδώσει, πρώτα το είχα προδώσει εγώ! 
Κάθε φορά που ένιωθα πως με είχε εγκαταλείψει πρώτα με είχα εγκαταλείψει εγώ! 
Όλες τις μεγάλες στιγμές της ζωής μου τις ένιωσα με αυτό το σώμα και τώρα να! Μια ακόμη...

Αυτό το σώμα, τερμάτισε σε έναν Ημιμαραθώνιο. Είκοσι ένα χιλιόμετρα. Ίσως όχι πολλά για ένα λαγό, μα...πολλά. Πάρα πολλά και πολύτιμα, για μια χελώνα!!!

Καλημέρα αγαπημένοι! Φωτεινή πελώρια Καλημέρα. Αν θέλετε σήμερα να πιστέψετε σε κάτι πιστέψτε σε εσάς.Κι αν θέλετε σήμερα να ποντάρετε σε κάτι ποντάρετε στον εαυτό σας...Ποντάρετε στη χελώνα!
Σας ευχαριστώ για όλα τις ευχές, το κουράγιο, τα σχόλια. Οι φωνές σας με συντρόφευαν. Τέλος ένα ακόμη μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους στην Inter-truck για την τιμή, την πίστη και την ευκαιρία που μου έδωσαν και Σέργιε...οι λαγοί σώπασαν. Σε ευχαριστώ...

                                                                                           Κατερίνα

Υ.Γ.Ο φίλος Πέτρος επίσης, τερμάτισε...Πάνω από 160 χιλιόμετρα σε λιγότερο από 40 ώρες!!!

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Ένα παντζούρι για τις φωτογραφίες ...

Κατά καιρούς βλέπω διάφορες ιδέες ή κατασκευές, στα περιοδικά ή τις ιστοσελίδες και ζηλεύω. Κατά καιρούς το λέω κιόλας φωναχτά και υπάρχουν φορές που ξαφνιάζομαι διαπιστώνοντας πως  οι άνθρωποι με ακούν...
Έτσι λοιπόν ξαφνιάστηκα τρελά όταν  κάποια στιγμή, δήλωσα σε μια χαλαρή στιγμή με παρέα, πως θα μου άρεσε πολύ να είχα ένα παλιό παντζούρι για να βάλω πάνω φωτογραφίες...Πέρασαν τρεις ημέρες και ένα πρωινό βρίσκω στην πόρτα των Κύκλων αυτό...



Ένα παλιό και ταλαιπωρημένο φύλλο παντζουριού που ο καλός μου Σεραφείμ, εμπνευσμένος δάσκαλος του Σχολείου της Φύσης, βρήκε στα σκουπίδια και έκανε τον κόπο και το μάζεψε για εμένα.

Δεν το πίστευα! Τι χαρά!!!Συγκινήθηκα με την ιδέα πως είχε στο νου του αυτό που συζητούσαμε μέρες πριν και μόλις το είδε πεταμένο απλά με θυμήθηκε...
Το χάρηκα πολύ κι αποφάσισα να το μεταμορφώσω.
Έτσι ακολούθησα τη συνήθη διαδικασία. 


Τρίψιμο για να φύγει το παλιό καφετί χρώμα. Βάψιμο με το νέο φωτεινό χρώμα και μετά τοποθέτηση στους Κύκλους, στο μικρό δωματιάκι  που είναι η αδυναμία μου....



Το στόλισα με όλες τις αγαπημένες μου εικόνες από στιγμές των ομάδων και μια από τις αγαπημένες μου κάρτες κρεμασμένη στο δέντρο των ευχών. Γράφτηκε από ένα πλάσμα λατρεμένο και ταξίδεψε από την Γερμανία για να κρεμαστεί εκεί. Το κεράκι της χαράς και το καλαθάκι δώρα της αδερφής μου και μια γωνιά μεταμορφώθηκε έτσι απλά.


Μια μικρή όμορφη ανακατασκευή που με γέμισε με χαρά. Ευχαριστώ Σεραφείμ!!!


Αγαπημένοι έρχεται Σαββατοκύριακο και θα κάνουμε διάφορα μιας και στην πόλη μας, έχουμε τον Νυχτερινό Μαραθώνιο όπου θα λάβουμε μέρος όλη η οικογένεια σύσσωμη. Την επόμενη εβδομάδα θα έχουμε πολλά πολλά να πούμε...Να περάσετε όμορφα δημιουργικά το Σαββατοκύριακο σας και περνώντας από μια στοίβα με σκουπίδια ρίξτε μια δεύτερη ματιά...κάτι πανέμορφο μπορεί να κρύβεται εκεί και να σας περιμένει!

                                                                                        Κατερίνα

Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Φθινοπώριασε στο σπίτι...

Ήρθε το Φθινόπωρο και στο σπίτι μας. Φέτος όλα τα κάναμε γρήγορα. Ανάμεσα σε τρελές μακριές ημέρες και σε  εργαζόμενα Σαββατοκύριακα, βάλαμε επιτέλους τη ζωή μας σε τάξη. Τελειώσαμε όλα τα γνωστά πλυσίματα και η σκόνη του Καλοκαιριού που ήταν παντού χάθηκε. Όλα πια μυρίζουν πάστρα. Στρώσαμε κιόλας τα χαλιά. Το είχαμε ανάγκη όλο αυτό.Το να μπει το μυαλό σε άλλους ρυθμούς.
Ο καιρός είναι όμορφα μαλακός και μας κάνει τη χάρη ο ήλιος να λάμπει κάθε μέρα κι αυτό κάνει το σπίτι ακόμη πιο ζεστό και γεμάτο γαλήνη.
Κι εκεί ανάμεσα σε όλα να κι εγώ με το γνωστό κλαδευτήρι. Σε μικρά διαλείμματα από τη δουλειά και τις συναντήσεις, να μαζέυω τα ρόδια από τις φουντωτές μας ροδιές και να κόβω πυράκανθους και πλατανόφυλλα...όπως πάντα! Με έχετε μάθει πια. Ο αγαπημένος σύντροφος στην τρέλα βρήκε την υπέροχη αυτή κολοκύθα της Σταχτοπούτας και μου την κουβάλησε...ελπίζοντας μετά τα μεσάνυχτα να γίνει άμαξα...φευ!!!




Έμεινε κολοκύθα...γι'αυτό θα γίνει η γνωστή αγαπημένη  κολοκυθόσουπα μετά το τέλος εποχής...
Κλαδιά φλαμουριάς, καυσόξύλα, ξερά καλαμπόκια, μικρές χρωματιστές κολοκύθες, μια φωλίτσα που έπεσε από το πεύκο μας μια ημέρα που φυσούσε. Μυρωδιές γης που αγαπώ και ρετσινιού από τα φρεσκοκομμένα ξύλα.

Κι εκεί από κάτω τα μικρά σκατζοχοιράκια. Τα αγόρασα σε ένα ταξίδι από την Κομοτηνή πριν 6 χρόνια. Αγαπήθηκαν αφάνταστα από τα παιδιά που τότε ήταν μικρούληδες...Τα χάιδευαν, τα χαιρετούσαν, τα ντάντευαν...και σαν βγαίνουν από το ντουλάπι...ακόμη ξέρουν να χαρίζουν χαμόγελα...Αγαπημένη μας σκατζοχοιρο οικογένεια...


Παλιές χαριτωμένες κατασκευές βγήκαν επίσης από το ντουλάπι, όπως το καθρεφτάκι που έκανα ντεκουπάζ με χαρτοπετσέτες πριν πολλά πολλά χρόνια. Πόσοι μικροί χαριτωμένοι θησαυροί στα ντουλάπια μου. Μαρτυρούν τις καλλιτεχνικές και δημιουργικές μου αναζητήσεις ανα περιόδους...Τεχνικές που με ενθουσιάζουν, πέφτω με τα μούτρα και  γρήγορα προσπερνώ, μα ποτέ δεν ξεχνάω.





Το χρώμα πορτοκαλί και κόκκινο από τους άγριους πυράκανθους και τα ζουμερά ρόδια. Το αγαπώ αυτό το χρώμα.Τα πρωινά που ο ήλιος πέφτει πάνω τους με ορμή αποκτούν όλα μια λάμψη απίστευτη.
Αυτό είναι το πρώτο χρώμα του φθινοπώρου...που μετά από λίγο καιρό ξεθωριάζει και γίνεται καφετί, με ίχνη ροζ, μωβ, λιλά και θαμπά κόκκινα...σαν τις φθινοπωρινές Ορτανσίες.





Μικρές ομορφιές. Γωνιές γεμάτες εκπλήξεις. Πέρασαν τόσα χρόνια για να αγαπήσω το φθινόπωρο....Την απλότητα του.




Πέρασαν τόσα χρόνια για να μάθω να γεμίζω τα παράθυρα με φωτεινά φυτά και κλαδιά χρωματιστά.
Πέρασαν τόσα χρόνια για να καταλάβω πως το φθινόπωρο έχει χρώματα...


Χρώματα και μυρωδιές που μου θύμιζαν κάτι χωρίς ποτέ να ξέρω το τι...Μέχρι που μεγάλωσα και κατάλαβα πως το φθινόπωρο μυρίζει πατρίδα...και πατρίδα λένε,  είναι η παιδική μας ηλικία...Ίσως γι'αυτό πια με συγκινεί τόσο αυτή του η αίσθηση, που μοιάζει με αυτή της πρώτης αγκαλιάς...



Κι ανάμεσα σε όλα...τα πιο όμορφα μου τριαντάφυλλα. Δώρο του μπαμπά μου στα φετινά μου γενέθλια. Οκτώ, σαν τον όγδοο μήνα που γεννήθηκα.Τόσο ξεχωριστά...πως θα μπορούσα να τα αποχωριστώ; Τα έβαλα εκεί σε μια γωνιά, γεμάτη με λάμψη.


Δίπλα στις αποξηραμένες καλοκαιρινές ορτανσίες, που κρατούν ακόμη το χρώμα τους και σε μια ακόμη λατρεμένη φωτογραφία των παιδιών μας. Η στιγμή απαθανατίστηκε χρόνια πριν, στην μαγική χώρα των παραμυθιών σε ένα ταξίδι στον παππού και στην γιαγιά μας στη Γερμανία. 



Κάθονται πάνω σε ένα γιγάντιο μανιτάρι και στα αποκαμωμένα πρόσωπα τους κρυμμένη η ευτυχία και στα μάτια τους όλη η μαγεία των παραμυθιών που ήξεραν και ξαφνικά τα ζούσαν! Απίθανη αίσθηση, εκείνο το ταξίδι...Χαράχτηκε!


...κι έτσι απλά τα απογεύματα της Κυριακής που είμαστε επιτέλους σπίτι...λίγο πριν μπούμε πια σε ρυθμούς μιας νέα εβδομάδας. Λίγο πριν μετατραπούμε σε πιεστικοί γονείς και αγχωτικοί σύντροφοι...ανάβουμε τα κεριά...κι όλα λίγο σαν να αλλάζουν. Ένα σπιτικό κέικ μήλου με κανέλα, με γεύση Χειμώνα που λέει κι ο Γιώργος. 



Ένα ζεστό τσάι στο παλιό ξεχασμένο ντελικάτο φλιτζανάκι.  Η καρό κουβέρτα στα πόδια και στιγμές σιωπής με μόνο ήχο το παιχνίδι των παιδιών και το ξεφύλλισμα του περιοδικού...


Και περνούν οι μέρες...και περνά η ζωή. Κι είναι μια γλυκιά γλυκιά ζωή...

Να είστε όλοι καλά εκεί έξω. Πάντα ασφαλείς, πάντα ήρεμοι ακόμη κι όταν όλα πάνε απίθανα στραβά. Λίγο χρόνο, λίγο χρώμα, λίγη μυρωδιά από την χαμένη ασφάλεια της παιδικής μας ηλικίας...με εκείνη την απίθανη αίσθηση όταν η ξυλόσομπα άναβε για πρώτη φορά, μέσα στον Οκτώβρη και το σώμα από μόνο του κουλουριάζεται κάτω από μια κουβέρτα κι είναι σαν να ξαναγυρνάς εκεί...σε εκείνη την αίσθηση  της αιώνιας ασφάλειας που το μυαλό δεν θυμάται...μα το σώμα που κρατά τις μνήμες του...ξέρει πάντα πως και που να την βρίσκει.

Καλημέρα αγαπημένοι...Πάντα καλή μέρα.
                                                                                            Κατερίνα
Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

"Θέλεις να γίνουμε φίλοι;"

Ετοιμάσαμε από βραδύς τα ρούχα τους. Τσάντες τακτοποιημένες, κασετίνες, μολύβια ξυμένα παρόλο που δεν θα χρησημοποιηθούν. Ο μεγάλος θα είχε επιτέλους καινούρια τσάντα! Την τσάντα του Γυμνασίου. Ήταν απίστευτα περήφανος για αυτή του την τσάντα δώρο της γιαγιάς του, όπως και η προηγούμενη του Δημοτικού...
Βγάλαμε ρούχα καθαρά.Τα διάλεξαν με προσοχή.Ο μικρός μια μπλούζα με μεγάλο κόμικ φανταχτερή, γεμάτη χρώματα. Ο μεγάλος μαι γκρί σοβαρή μπλούζα και μια καρό βερμούδα. Πρώτη μέρα στο σχολείο.
Όλα ήταν πια έτοιμα ακουμπισμένα πάνω στις καρέκλες τους... περιμένοντας τη μεγάλη μέρα! Περνώντας μετά από λίγο είδα πως ο Άγγελος είχε ακουμπήσει πάνω στα ρούχα τα γυαλιά ηλίου κι ένα καπέλο που αγαπά...Ο μικρός μου τζαζίστας θα πήγαινε πρώτη μέρα στο Μουσικό Γυμνάσιο φορώντας καβουράκι...Το λάτρεψα και τον θαύμασα για την τόλμη του!


Ήταν μια όμορφη μέρα...και πέρασε και η αγωνία για το μικρό μας Γυμνασιόπαιδο μετριάστηκε και μπήκαμε σε ρυθμούς. Μπροστά του όλα νέα. Νέο σχολείο, νέοι συμμαθητές, νέοι χώροι, νέο σύστημα, νέοι καθηγητές. Ένας νέος κόσμος που τον κοίταζε από μακριά με δέος κι ενθουσιασμό και φαινόταν τίποτε να μην τον ακουμπά. Κανένα ξάφνιασμα παρά μόνο αυτό του ενθουσιασμού. 
Το θυμάμαι καλά αυτό το ξάφνιασμα. Θυμάμαι την τρελή χαρά που είχα τότε κι εγώ κοριτσάκι.Θυμάμαι πως στεκόμουν στον καθρέφτη και κοίταζα ώρες την υπέροχη μεγαλήστικη πια τσάντα μου, έναν γαλάζιο σάκο που κρατούσα στον ώμο, με το ένα χέρι μου, με μια "και καλά ανεσούλα"  κι όχι την βαρετή παιδική τσάντα του Δημοτικού. Θυμάμαι πως έκλεινα τα μάτια μου το βράδυ και ψιθύριζα στον εαυτό μου "θα είσαι γυμνασιοκόριτσο" κι αυτή τη λέξη τη λάτρευα και την έλεγα χίλιες φορές. "Γυμνασιοκόριτσο", "Γυμνασιοκόριτσο". 
Ένιωθα φόβο και περηφάνια μαζί κι όταν τον κοίταζα σιωπηλό και απόμακρο, ήξερα ακριβώς πως νιώθει.

Άρχισε το σχολείο κι υπήρχε ενθουσιασμός για ότι ήταν νέο...κι ήταν όλα νέα! Ο ενθουσιασμός του μεταδοτικός. Μιλούσε συνέχεια για τα μουσικά όργανα και τους καθηγητές, για τις καταπληκτικές αίθουσες διδασκαλίες, για τα ντουλαπάκια, για το φαγητό και το κυλικείο και το μεγάλο σχολείο...και την χορωδία και τις ορχήστρες και άλλα απίθανα πράγματα...και μετά από δύο εβδομάδες...κατέρρευσε.
Γυρνώντας, έπεσε με φόρα στον καναπέ και δήλωσε με απόγνωση, πως περνά φριχτά γιατί είναι μόνος του. Του λείπουν οι φίλοι του, του λείπουν οι συμμαθητές του...Μας είπε πως δεν μπορεί να κάνει νέους φίλους και όταν τον ρώτησα γιατί,  μου απάντησε πως ...δεν ήξερε να κάνει φίλους!
Εντυπωσιάστηκα...
Ένα απίθανα κοινωνικό παιδί, που ποτέ δεν έμεινε έξω από παρέες ξαφνικά δεν ήξερε να ενσωματωθεί. Του είπα πως δεν είχε ποτέ πρόβλημα στο να κάνει νέες γνωριμίες και νέες σχέσεις. Με κοίταξε παραξενεμένος. "Δεν είχες πάντα φίλους, όμως έκανες πάντα φίλους."
"Πως έκανα;" Με ρώτησε. "Τους ρωτούσες αν ήθελαν να παίξετε και μετά γνωριζόσασταν.Τώρα γιατί είναι δύσκολο να το κάνεις αυτό;"

Με κοίταζε σιωπηλά...κι ήξερα. Ήξερα πως είχε ακουμπήσει την αόρατη γραμμή που χωρίζει τον αθώο παιδικό του κόσμο με τον κόσμο των "μεγάλων"... "Γιατί ντρέπομαι", είπε!

Ναι! Αυτό που ήταν τόσο εύκολο για εκείνον όταν πήγε 21 μηνών στον στον παιδικό σταθμό και αργότερα μικρούλης στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό, ξαφνικά γίνεται περίπλοκο καθώς μεγαλώνει. 
Κάτι που ήταν τόσο αυθόρμητο σχεδόν πηγαίο τότε που πιτσιρικάκι και φώναζε "παιδάκι παιδάκι, θέλεις να παίξουμε;" τότε που απλά ρωτούσε "πως σε λένε;" χωρίς να ντρέπεται, τότε που προσκαλούσε "θέλεις να γίνεις φίλος μου;" χωρίς να σκεφτεί ποτέ πως μπορεί να πάρει μια αρνητική απάντηση...Άλλωστε ποιο παιδάκι δεν θα ήθελε να παίξει μαζί του ή να γίνει φίλος του;
Ήταν ο ίδιος ανθρωπάκος...που έβγαινε με βήματα διστακτικά από την παιδική κι έμπαινε το ίδιο διστακτικά στην εφηβική ηλικία...Ένα ακόμη αναπτυξιακό στάδιο...ένα ακόμη άγνωστο κι υπέροχο ταξίδι μαζί του!

Μιλήσαμε. Τι σημαίνει ντροπή; Τι σημαίνει φόβος; Πως κάνουν γνωριμίες οι μεγάλοι;
Ήταν εντυπωσιακό το ότι αντιλήφθηκα πόσο πιο δύσκολα και με πόσες περισσότερες αναστολές πλησιάζουμε νέους ανθρώπους και κάνουμε νέες σχέσεις εμείς οι ενήλικες. Πόσο απλά θα ήταν αν εξακολουθούσαμε να ρωτάμε "πως σε λένε" και "θα ήθελες να γίνουμε φίλοι;" 

Μετά από αυτές τις συζητήσεις, κάθε μέρα ήταν καλύτερη. Γνώρισε παιδιά, έκανε τις επιλογές του κι άρχισε σιγά σιγά να χτίζει μια νέα σχέση...Αργά και σταδιακά. Με κόπο. Πως λέμε το σωστό, πως κάνουμε σχέσεις χωρίς να παίζουμε μπάλα ή τάπες στα διαλείμματα; Πως κάνουμε νέες σχέσεις χωρίς να παίζουμε με αυτοκινητάκια και δίχως να τρέχουμε παίζοντας κυνηγητό στο προαύλιο; Κάνοντας μόνο βαρετές βόλτες πάνω κάτω και μιλώντας; Πως να βρεθεί κάτι κοινό, αν ξέρεις να προσεγγίζεις μόνο ως παιδί; 
Ήταν δύσκολο. Πήρε μαζί του κόμικ, πήρε μαζί του τη μπάλα, πήρε μαζί του τη ρακέτα του...προσπάθησε σκληρά...κι άλλαξε πολύ γρήγορα και το συναίσθημα της μοναξιάς μετατράπηκε και πάλι σε ενθουσιασμό! Άρχισε να επενδύει...και ξαφνικά μια μέρα πριν...η "επένδυση" χάνεται. Ο νέος φίλος αλλάζει σχολείο!

Μας είπε με  θυμό, πως προσπάθησε να τον μεταπείσει.Να τον κάνει να μείνει...μα εκείνος έφυγε. "Τώρα πρέπει να βρω πάλι άλλον φίλο." Μας είπε με απογοήτευση.
"Τώρα ξέρεις πως"...του είπα.
Με κοίταξε για  λίγο με απογοήτευση κι ύστερα σηκώθηκε απότομα για να βάλει μια τρικλοποδιά στον αδερφό του που μόλις περνούσε. Πλακώθηκαν για λίγο στα πατώματα και μετά το παιχνίδι μετατράπηκε σε κανονικό καυγά που έληξε με κοπανήματα και φωνές "άι παράτα με!"
Λίγη ώρα μετά τους βρήκα να παίζουν αμέριμνοι με τα star wars ανθρωπάκια τους κάνοντας γαλαξιακές μάχες και νικώντας μαζί τους εχθρούς.

we love minions
Πόσο πελώριος είναι ο παιδικός κόσμος. Πόσο απίθανα απλός. Πόσο μαγευτικά καθαρός. Οι λέξεις δεν εννοούν, μόνο λένε. Τα συναισθήματα δεν μπερδεύουν, μόνο παρακινούν. Οι πράξεις δεν έχουν δεύτερες σκέψεις, παρά μόνο παρορμήσεις. 

Πόνεσα με τη συνειδητοποίηση. Με την πραγματικότητα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε όλοι καθημερινά. Με τις συστολές που δεν μας αφήνουν να μπούμε σε νέες γνωριμίες, σε νέες περιπέτειες. Με το φόβο, τις ανασφάλειες, την εσωστρέφεια, που μεταφράζονται απλά σε ντροπή. 
Κι αναρωτιέμαι πόσους ανθρώπους αφήσαμε να προσπεράσουν, πόσες ευκαιρίες αφήσαμε να χαθούν από φόβο κι ανασφάλειες...κι όταν βρισκόμαστε μόνοι με τον εαυτό μας ξέρουμε πως μπορεί να λέμε "ντρέπομαι"...μα τελικά είναι κάτι πολύ περισσότερο από ντροπή...
Κάτι που αν δεν φροντιστεί σωστά στην ηλικία που πρέπει, θα μετατραπεί σε κάτι πολύ χειρότερο... Σε μια αδυναμία πελώρια. 

Ο κόσμος των μεγάλων είναι τόσο πολύπλοκος και δεν υπάρχει ήπιος τρόπος να μπεις σε αυτόν.
Απλά μπαίνεις...και στα δύσκολα στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και ρωτάς  στο νέο σου εαυτό, "Πως σε λένε; Θέλεις να γίνουμε φίλοι;"...κι εύχεσαι να πει "ναι" και να μην σε εγκαταλείψει...

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας, παρά μόνο μέσα από εμάς... Ευτυχώς που ξέρουμε ακόμη να κάνουμε νέους φίλους...Ευτυχώς που η ντροπή, οι ανασφάλειες κι οι συστολές, δεν μας κρατούν μακριά από εκείνο το πιτσιρίκι που ζει ακόμη μέσα μας και χωρίς να νοιάζεται για το "όχι" συχνά πυκνά ρωτάει παράτολμα..."Θέλεις να γίνουμε φίλοι;"

Ρωτήστε λοιπόν άφοβα κι αν κάποιος σας πει όχι...συνεχίστε  ρωτώντας τον επόμενο. Ευτυχώς η ζωή δίνει αμέτρητες ευκαιρίες κι υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι δίπλα μας...αρκεί να μπορείς να κάνεις χωρίς ντροπή μια απλή ερώτηση...εσύ τι λες, θέλεις να γίνουμε φίλοι;

Καλημέρα  αγαπημένοι! Καλό Σαββατοκύριακο. 
                                                                                     Κατερίνα

Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Αφέσου...

Οι μικροί λευκοί Ζεφύρανθοι άνθισαν και πάλι...Σημάδι πως ήρθε Φθινόπωρο.


Τις όμορφες ηλιοφώτιστες μέρες η αυλή ακόμη μας καλοδέχεται και τα Σαββατοκύριακα τρώμε έξω  στον μεσημεριανό ήλιο της, 


ενώ τα παιδιά ακόμη παίζουν έξω 


και στήνουν μάχες  παντού πάνω στις πευκοβελόνες και στα πεσμένα φύλλα που  σιγά σιγά την στολίζουν.


Δεν ήμουν έτοιμη για αυτό το Φθινόπωρο...μα ήρθε. Ήρθε κι είναι όμορφο. Το μυαλό μου γεμάτο ιδέες, γεμάτο σχέδια και προγράμματα. Χάνω την μπάλα, την ξαναβρίσκω , την ξαναχάνω. Μπερδεύομαι, ισιώνω, ξαναμπερδεύομαι. Ένα κομμάτι μέσα μου ενθουσιάζεται με όλη αυτή τη δράση, άλλο κομμάτι θέλει να απομονωθεί και να χαθεί από όλα. Τόσοι άνθρωποι γύρω μου.Τόσοι πολλοί άνθρωποι. Κοιταζόμαστε, νιώθουμε, χανόμαστε, βρισκόμαστε. Κάτι μας συνδέει. Κάτι μας φέρνει κοντά. Η ενέργεια της ζωής...τα αχαρτογράφητα ακόμη σχέδια της για εμάς!
Τρομάζω με κάθε νέο ταξίδι, μα αφήνομαι κι ακολουθώ και μπαίνω στη δράση. 
Ο μόνιμος καθημερινός πονοκέφαλος περνά μόνο την ώρα που τρέχω. Εκεί που δεν χωρά σκέψη γιατί το σώμα μοχθεί. Εκεί μόνο δεν πονά το κεφάλι, όταν πονά το σώμα όλο, από την προσπάθεια.

Κυριακή απόγευμα πια και η μέρα σχεδόν έφυγε. Τα παιδιά σε φίλους, δεν πρόλαβα να τα δω καθόλου όλο το Σαββατοκύριακο, γιατί ήμουν σε  ένα υπέροχο αλλά πολύωρο σεμινάριο. Γύρισα σπίτι κι είπα στο αγόρι "πήγαινε με κάπου να ξεκουραστούν τα μάτια μου. Να απλώσει το βλέμμα." 

Ανεβήκαμε στο δρόμο για το Λιβάδι. Μόνοι μας όπως παλιά και το βλέμμα άπλωσε στις πλαγιές που ήταν κατάφυτες και λιλά από τις μυρωδάτες άγριες έρρικες.



Βουητό από μελίσσια 


ένα απαλός, καθαρός, ζεστός νοτιάς στις πλαγιές.


Απέναντι ο απογευματινός ήλιος, χρυσός να χάνεται πίσω από τη θάλασσα κι η μυρωδιά μελιού παντού στο σιωπηλό βουνό.
Μαζέψαμε έρρικες για τα βάζα και φασκόμηλο για τα Χειμωνιάτικα βράδια και πανέμορφα στριφογυριστά κλαδιά από πουρνάρια για τις γλάστρες και την φθινοπωρινή μας διακόσμηση.


Το σπίτι γέμισε μικρά λιλά ανθάκια...Πόση ταπεινή κι άγρια η ντροπαλή ομορφιά τους, με τα μικρά λουλούδια να κοιτούν τη γη, χωρίς να γνωρίζουν πόσο όμορφα είναι...



Το πρωί της Δευτέρας ο ήλιος κατακόκκινος, φωτεινός γεμάτος ένταση, μπήκε από τα παράθυρα. 


Το πρωινό των παιδιών λίγο πριν φύγουν για το σχολείο, είχε αυτό το χρώμα!



"Αν είναι η Δευτέρες να έχουν τέτοιο χρώμα θα μπορέσω να τις αγαπήσω" σκέφτηκα...και ξύπνησε μέσα μου ένας έρωτας. 


Ο έρωτας για μια Δευτέρα κόκκινη και χρυσή με μια απίθανη λαμπερή θαμπάδα...

Αυτή η εβδομάδα  που σήμερα κλείνει ήταν από τις πιο δύσκολες, από τις δυνατές. Γεμάτη ξεκινήματα, γεμάτη λάθη, παρεξηγήσεις, λόγια, συναντήσεις πρωινές, απογευματινές, βραδυνές. Νέες ομάδες, παλιές ομάδες, δάκρυα και απίθανα γέλια και αγκαλιές σφιχτές τόσο σφιχτές που πονά το κάθε κόκαλο, μα μένεις άδειος σαν φύγουν. 
Γεμάτη ενέργεια από χέρια που επουλώνουν πληγές και καθαρότητα και τελικά φροντίδα. Γεμάτη εκπλήξεις. Άκουσα λόγια εμπνευσμένα, γενναιόδωρα και κατάλαβα πως είμαι στο σωστό δρόμο έστω κι αν καμιά φορά τον χάνω. Ένιωσα συναισθήματα που ήταν σαν κουβάρια, να ξετυλίγονται απαλά και μια εσωτερική πίεση να λειαίνει, να παύει και να μπαίνει στη σωστή της διάσταση...
Τα παιδιά μου, ο αγαπημένος, οι άνθρωποι γύρω μου...Όλοι αυτοί οι άλλοτε γενναιόδωροι κι άλλοτε σκληροί άνθρωποι. Όλοι εμείς...Τι πολύβουη, γεμάτη ζωή, σαν το μελίσσι στο σιωπηλό βουνό.

Όλο αυτό που ζεις την ώρα που το ζεις και νομίζεις πως είναι ο κόσμος όλος... είναι απλά σημαντικό για εκείνη τη στιγμή όχι για όλες. Απομόνωσε το!

Και την ώρα τη δύσκολη που το φως χάνεται...μια αχτίδα θα καταφέρει να τρυπώσει από κάπου. Θα γίνει τότε μια μικρή αντανάκλαση μαγική κι η εξωστρακισμένη αχτίδα θα πέσει στα κλειστά σου μάτια...Θα  σε υποχρεώσει να τα ανοίξεις. 


Έτσι απλά...μια δύναμη μαγική, μια ενέργεια καθαρή, θα σε προστάξει..."άνοιξε τα μάτια" και τότε...τι μαγεία, τι φως καθαρό, μέσα στο σκοτεινό απογευματινό δωμάτιο.

Την ώρα εκείνη την απογευματινή που όλα σκοτεινιάζουν...αφέσου. Αφέσου στη δύναμη που θα σε υποχρεώσει να ανοίξεις τα μάτια σε εκείνο το σπάνιο, το τελευταίο φως... Αφέσου κι έχε εμπιστοσύνη!

Καλημέρα αγαπημένοι...Καλό Φθινόπωρο.
                                                                                      Κατερίνα


Κάθε κείμενο και εικόνα είναι πνευματική ιδιοκτησία του Blog KaPaworld. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται η αναπαραγωγή, η αναδημοσίευση και η τροποποίηση των εικόνων και του κειμένου χωρίς την άδεια των δημιουργών τους. Με επιφύλαξη για κάθε νόμιμο δικαίωμα μας.